Troodos Mountains - Cyprus

natural beauty

Troodos is the biggest mountain range of Cyprus, located in the center of the island. Troodos' highest peak is Mount Olymbus at 1,952 meters.

Their green slopes, dotted with tiny villages, the forest paths, the cool weather and, last but not least, the ancient monasteries, attract many people to discover this beautiful and still wild landscape.

The geology of the area has a scientific importance that reaches beyond the boundaries of Cyprus. The internationally known ophiolite complex of Troodos is one of only a few in the world lending themselves to specialized scientific research and , particularly, the understanding of the formation of the ocean crust.

Today Troodos is considered to be the best preserved and the most systematically studied ophiolite complex in the world. It is doubtful whether there is any other complex which has influenced to such a degree modern geological theories about the continental spreading and lithospheric plates.

The peculiarity of the Troodos flora is largely due the particular ecological conditions created by high altitude, and high rainfall, the temperature and the geology. This is why, in such a small area, radius 4-5 km, 52% of the endemic plants of Cyprus - that is 67 species out of a total 127 - can be found.

There is plenty to see in the mountains. You will see breathtaking panoramic views, mist and clouds on the mountain peaks, waterfalls and crystal clear creeks as well as a great variety of flora and fauna. If you are lucky, there could even be a chance to meet Cyprus horned sheep -the Moufflon.

The mountains are covered in trees of pinus, cedar, cypresses and oks and convince every guest that Cyprus is an island of contrasts.

In addition to its natural beauty, Troodos is the setting for a remarkable group of lavishly frescoed Byzantine churches

The heights are snow covered from January to March and have become a venue for skiers. In high summer the Troodos pine forests offer a cool escape from the lowlands.

Ορεινό σύμπλεγμα Τροόδους

Είναι ένας επιβλητικός ορεινός όγκος ελλειπτικής μορφής, που καταλαμβάνει το κεντρικό-δυτικό τμήμα του νησιού. Καλύπτει έκταση 3.200 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελείται αποκλειστικά από πυριγενή πετρώματα, τα οποία αποτελούν το γνωστό Οφιολιθικό Σύμπλεγμα του Τροόδους.

Η οροσειρά χαρακτηρίζεται από ψηλές βουνοκορφές, απότομες πλαγιές, φαράγγια και βαθιές κοιλάδες. Η ψηλότερη βουνοκορή του Τροόδους είναι η Χινοίστρα με ύψος 1,952 μέτρα.
Η μεγάλη βροχόπτωση που δέχεται η οροσειρά του Τροόδους βοηθά στη σχετικά γρήγορη ανάπτυξη των δασών, τα οποία καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα της.

Η βλάστηση είναι πλούσια σε είδη δέντρων (μαυρόπευκος, τραχεία πεύκη (αγριόπευκος), κέδρος), θάμνων και αγριολούλουδων ανάλογα με το υψόμετρο. Στις κοιλάδες της οροσειράς φυτρώνουν ο πλάτανος και ο σκλήδρος ενώ στις πλαγιές απαντά η λατζιά, η αντρουκλιά, η τριμιθιά, η ξισταρκά και άλλα πλατύφυλλα είδη.

Το Τρόοδος είναι ο δημιουργός του υγιεινού, ήπιου κλίματος του νησιού. Πάνω απ' όλα όμως το Οφιολιθικό Σύμπλεγμα του Τροόδους είναι το "θεμέλιο" πάνω στο οποίο έχει κτιστεί το νησί, είναι η γεωλογική και μoρφολογική σπονδυλική στήλη της Κύπρου.

Κάθε Χειμώνα οι ψηλότερες κορυφές καλύπτονται με χιόνι, δίνοντας έτσι την ευκαιρία στους λάτρεις των χειμερινών σπορ να τα απολαύσουν. Αλλά και το Καλοκαίρι με το δροσιά του δάσους προσφέρει απίθανες αποδράσεις από τις πόλεις.

Delphi - Greece

Treasures of Ancient Hellas : Temple of Apollo
Snapshots By: Phivos Nicolaides

A city of wondrous artistic achievements and grand athletic spectacles during the flowering of Greek culture in the first millennium B.C. Delphi is best known, however, as the supreme oracle site of the ancient Mediterranean world.

Assenting with slow paces towards Apollonio temple, I am stunned considering the history of this place. Crossing the holy street, the exact path along the ‘Sacred Way’ that was followed by ancient pilgrims, we meet stylish constructions (structures), galleries and other places. Left and right the holy path there were hundreds of status other valuable items and treasuries (small temple building that were filled with offerings and dedications to god Apollo.

According to legend, the serpent Python was the ancient guardian of Delphi's Castalian Spring before he was killed by Apollo. Python was the son of the Greek goddess Gaia, «Earth». And significantly, the name Delphi is related to ‘delphos’, «womb» and may indicate archaic veneration of Gaia, Grandmother Earth, and the Earth Goddess at the site.

Ancient Delphi is an archaοlogical site of the Sanctuary and Oracle of the God Apollo, son of Zeus and a modern town in Greece on the south-western spur of Mount Parnassus. Delphi was the site of the most important oracle in the classical Greek world. Ιt was a major site for the worship of the god Apollo.. Every four years athletes from all over the Greek world competed in the Pythian Games.

Located amidst breathtaking scenery in central Greece 180 kilometers from Athens was built onto a hillside, on the slopes of Mount Parnassus. The town and ancient site have a spectacular view down to the Gulf of Corinth and of the surrounding area filled with olive and cypress trees.
At its peack Delphi became associated with Greek intellectual ideals evidenced by the mottos of wisdom such as «Know Thyself», «Nothing in Excess» (Everything In Moderation), inscribed on the walls of Apollo's temple.

The Οracle of Delphi was a spiritual experience whereby the spirit of Apollo was asked for advice on critical matters relating to people's affairs or the state matters. Questions were put to the Pythia, or priestess/priests governing the site to make a request of Apollo who 'channelled' the spirit of the God. Pythia, who seated on a tripod above a deep crevasse, would pronounce her prophesies while the priests wrote them down and translated them to the people.

The Temple of Apollo

The Doric Temple of Apollo seen today at Delphi dates back to the 4th century BC.
Approaching the temple, one passes the Stoa of the Athenians (dating mid-5th century BC), built against the retaining wall that supported the temple. The temple would have been an imposing site, with its massive Doric columns. Those that remain still exude the strength appropriate to a deity of Apollo's stature:

For the ancient Greeks, Delphi was considered the geographical centre of the world, the omphalos (navel), the meeting point of two eagles dispatched by Zeus from the ends of the universe to find the centre of the world. A Roman copy of this omphalos (meaning 'centre of the earth' to the ancient Greeks) stone, is displayed in the Delphi Museum. According to a legend the original stone, now lost, was a large meteorite fallen from the sky in deepest antiquity.

The entrance to the Altis (the sacred area), at the lower end of the sanctuary, marks the start of the sacred way, a switchback path that leads up to the temple. Here, the stone altar to Apollo, where offerings were made, appears before the entrance to the temple.

The Tholos temple, Sanctuary of Athena Pronaia

Nearby is the Sanctuary of Athena, Pronaiais, also known as Marmaria which includes the Tholos. The archaeological site also includes the excellent Delphi Museum.

The Tholos a round structure with Doric columns, was built in the early 4th century BC. is probably the most widely recognized building on the site because of the color of the marble.
As the reputation of the oracle at Delphi grew, by the 7th century BC the Sanctuary achieved Panhellenic fame as a major oracle shrine within the Greek world and beyond. Delphi became a centre of a 12 member federation called ‘Amphictyonia’ a sort of league between the small city- states.

The 4th-century-BC theater with a gorgeous view of the Sanctuary and the countryside, accommodating 5,000 spectators of Delphi, just above the Temple of Apollo, is one of the best preserved in Greece. The stone seats for spectators are a later, Roman addition. Greek stadiums (including the one at Olympia) generally provided merely a sloping, grassy area for those viewing the events.

Before entering Apollo's Sanctuary and consulting the Oracle, at the Castelian spring the pilgrims had to wash themselves. The crystal clear water still flows.

Further above the temple is the large Stadium which was famous for its great chariot races. The Pythian Games held every four years at Delphi were one of four Panhellenic games held in ancient Greece. Held in honor of Apollo, they attracted competitors from all over the Greek world. Originally, they were centred around the talents of music and poetry. But soon after, athletic competitions were added as well. The winners of the Pythian Games received a laurel wreath.

Many treasury buildings were erected in the Sanctuary of Apollo to house votive offerings of grateful pilgrims. These were donated by the cities to thank the Oracle for helpful advice. The most notable of these treasuries and offerings lined the sacred way lies the reconstructed Athenian Treasury, dating from 5th century BC. The treasury includes a wall covered with Greek inscriptions and musically annotated hymns to Apollo.

Continuing up the Sacred Way, additional treasuries, including one for Corinth, would have been visible the remains of numerous treasuries, small structures with columned facades, used to house the offerings of cities. Just below the temple lies the base for the Naxian sphinx, dedicated around the mid-6th century B.C.

The Museum

The on-site Delphi Museum exhibits attractive displays of a wide variety of artifacts from Delphi, most of which were extravagant gifts from far-away cities. Though little is left on the site, museum houses some excellent pieces from the Archaic, Classical, Hellenistic and Roman periods. Among them is the famous Charioteer, a classical masterpiece (large bronze statue) created around 478 B.C. which is the star exhibit of the Museum. This piece of great art was a gift from the wealthy Sicilian city of Gela.

Delphi was designated a Unesco World Heritage site in 1987. Apollo's Sanctuary in Delphi is one of the most popular archaeological sites in Greece. This remarkable place attracts a million visitors a year. Visiting Delphi is an enriching and an unforgettable experience.

What to See

The Sanctuary of Apollo
The Sanctuary of Athena.
Parnassus.
The Castalian Spring.
The museum.

Δελφοί ο ομφαλός της Γης
Του Φοίβου Νικολαΐδη

Στο σημείο που συναντήθηκαν δύο θεόσταλτοι αετοί, πίστευαν οι αρχαίοι Έλληνες ότι βρίσκεται το κέντρο της Γης

Σύμφωνα με τον μύθο, πριν τον Απόλλωνα, το Μανείο των Δελφών ήταν αφιερωμένο στη μεγάλη Μητέρα θεά Γη, την οποία διαδέχθηκαν κατά σειρά οι κόρες της Θέμις και Τιτανίς Φοίβη, η οποία χάρισε στον Απόλλωνα το επώνυμο Φοίβος.

Η ιστορία των Δελφών και του μαντείου χάνεται στα βάθη των αιώνων. Η παράδοση θέλει, την αρχαία πόλη των Δελφών να την κτίζουν Κρήτες ναυαγοί, που σώθηκαν στις κοντινές ακρογιαλιές από τον Απόλλωνα, που είχε μεταμορφωθεί σε δελφίνι. Οι ναύτες έδωσαν το όνομα Δελφοί από το δελφίνι που τους έσωσε.

Οι Δελφοί βρίσκονται σε ορεινή κοιλάδα, που την αγκαλιάζουν οι Φαιδρυάδες πέτρες, δύο θεόρατοι βράχοι σ’ ένα απότομο φαράγγι του Παρνασσού. Στην περιοχή αυτή βρίσκεται ο δελφικός ιερός χώρος, όπου κατά την αρχαιότητα αναπτύχθηκε ένα από τα σημαντικότερα μαντεία στην Ελλάδα.

Τα μαντεία ήσαν οι ιεροί χώροι όπου οι άνθρωποι προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τους θεούς. Η μαντική για τους αρχαίους Έλληνες ήταν στενά συνδεδεμένη με τη θρησκεία και αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα της. Ο δελφικός χρησμός για τους Έλληνες ήταν σημαντικός για όλα σχεδόν τα ζητήματα που τους απασχολούσαν, από τα καθημερινά, προσωπικά ζητήματα, μέχρι τα πλέον σοβαρά πολιτικά θέματα της πόλης.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι Δελφοί ήταν ο ομφαλός της Γης, δηλαδή το κέντρο του τότε γνωστού κόσμου. Η μυθολογία λέει ότι ο Δίας, άρχοντας του ουρανού και της Γης, γιός του Κρόνου και της Ρέας, που κυριαρχούσε ως ο μεγαλύτερος και ο σπουδαιότερος θεός του Ολύμπου, προσπαθώντας να βρει το κέντρο της Γης, έστειλε δύο αετούς από τις δύο άκρες του κόσμου. Στο σημείο που συναντήθηκαν, έριξαν την ιερή πέτρα, σημαδεύοντας το κέντρο της Γης. Το σημείο αυτό ήταν οι Δελφοί.

Οι χρησμοί του Μαντείου

Άλλα γνωστά μαντεία τότε ήταν της Δωδώνης και της Ολυμπίας, αφιερωμένα στον Δία. Στη μεν Δωδώνη της Ηπείρου ο χρησμός δινόταν με το θρόισμα των φύλλων της ιερής βαλανιδιάς, στη δε Ολυμπία με την παρατήρηση των καιγομένων σφαγίων της θυσίας. Στο Μαντείο των Δελφών τον χρησμό τον έδινε ο ίδιος ο θεός Απόλλων, μέσω των ιερέων και των ιερειών μέσα στο ιερό.

Οι Αρχαίοι πίστευαν ότι στο ιερό των Δελφών υπήρχε ένα βαθύ χάσμα μέσα στη γη, από το οποίο έβγαιναν ατμοί. Η ιέρεια Πυθία καθόταν πάνω από το άνοιγμα της γης, που έβγαζε αναθυμιάσεις, σ’ ένα χρυσό τρίποδα επενδυμένο με το δέρμα του Πύθωνα (από όπου πήρε και το όνομα Πυθία), του φοβερού δράκοντα που σκότωσε ο Απόλλων. Μασούσε φύλλα δάφνης και αφού ζαλιζόταν από τους καπνούς, έδινε τους χρησμούς της. που ποτέ.

Σκόπιμα, ο χρησμός είχε διπλή ερμηνεία, ώστε να μη θεωρηθεί λανθασμένος σε περίπτωση που η έκβαση των γεγονότων δεν ήταν αυτή που πρόβλεπε.

Χαρακτηριστικός είναι ο χρησμός «Ήξεις αφίξεις ού θνήξεις εν πολέμω», με τη διφορούμενη έννοια που έδωσε η Πυθία σε στρατιώτη που τη ρώτησε αν θα επιστρέψει σώος από τον πόλεμο. Ανάλογα με το πού θα βάλει κανείς το κόμμα, η ερμηνεία θα είναι διαφορετική. Έτσι, στην πρώτη περίπτωση θα έχουμε: «Ήξεις αφήξεις, ού θνήξεις εν πολέμω» (θα πας θα γυρίσεις, δεν θα πεθάνεις στον πόλεμο). Στη δεύτερη περίπτωση: «Ήξεις αφήξεις ού, θνήξεις εν πολέμω» (θα πας δεν θα γυρίσεις, θα πεθάνεις στον πόλεμο).

Στην πιο παλιά μάντισσα, την ιέρεια του Φοίβου, οι Έλληνες έδωσαν το όνομα Σίβυλλα. Οι ιερείς του Απόλλωνα, που ονομάζονταν προφήτες, ερμήνευαν τους χρησμούς, όπως επίσης και οι μάντεις, ανάμεσα στην ποίηση, όπως ο γνωστός Κάλχας. Εκτός από γυναίκες υπήρχαν και άνδρες χρησμολόγοι, όπως ο Κύπριος Εύκλους και οι Αθηναίοι Μουσαίος και Λύκος. Για να συμβουλευτεί κάποιος το Μαντείο, έπρεπε να πληρώσει ένα τίμημα, τον ‘πέλανο’.

Οι Δελφοί απέκτησαν μεγάλη φήμη και δύναμη ώστε σταδιακά, το ιερό του Απόλλωνα έγινε το θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο του Ελληνισμού. Αλλά και εκτός από τους Έλληνες, ερχόντουσαν απ’ όλα τα μήκη και πλάτη του τότε γνωστού κόσμου για χρησμούς.

Αμφικτυονία

Τον 7ο αιώνα π.Χ. μεταφέρθηκε στους Δελφούς η έδρα της Αμφικτυονίας και ανακηρύχθηκαν οι Δελφοί ως ανεξάρτητη πόλη. Παρόμοιες Αμφικτυονίες υπήρχαν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Όμως, η Αμφικτυονία των Δελφών δεν συγκροτείτο από αντιπροσωπείες πόλεων-κρατών, αλλά από τις αρχαίες 12 φυλές που αποτελούσαν το ‘έθνος’ του Ελληνισμού.

Οι Αμφικτύονες αναδιοργάνωσαν τα Πύθια, τη γιορτή που γινόταν κάθε 8 χρόνια και αργότερα κάθε 4 χρόνια. Κατά τη διάρκεια θρησκευτικών γιορτών οργανώνονταν πανελλήνιοι διαγωνισμοί μουσικής, αγώνες γυμνικοί και ιππικοί.

Αρχαιολογικός χώρος

Πριν από τον καθ’ αυτό δελφικό χώρο, υπάρχει το ιερό της Πραναίας Αθηνάς, το Μαρμαριά, που μεταξύ άλλων περικλείει ένα από τα αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής αρχιτεκτονικής, την περίφημη Θόλο, ένα κομψό κυκλικό οικοδόμημα. Πλάι βρίσκονται δύο μικρά κτίσματα του τύπου ‘θησαυρών’.

Στην αρχή του ιερού χώρου βρίσκεται η φημισμένη κρήνη της Κασταλίας, πηγής όπου πλένονταν όλοι οι ιερείς και προσκυνητές προτού εισέλθουν στον ναό.

Λίγο ψηλότερα ορθώνεται ιωνική κολόνα, που πάνω ήταν τοποθετημένη η Σφίγγα των Ναξίων. Στην ίδια περιοχή βρισκόταν το ιερό της Γης και η Ιωνική στοά με 8 ιωνικούς κίονες.

Ανηφορίζοντας με βήματα αργά προς το Απολλώνιο, από το ίδιο μονοπάτι που ακολουθούσαν οι πιστοί πριν χιλιάδες χρόνια, συγκλονίζομαι αναλογιζόμενος το βάρος της ιστορίας αυτού του τόπου. Διασχίζουμε την ιερά οδό, όπου συναντούμε κομψά οικοδομήματα, στοές και άλλους χώρους. Αριστερά και δεξιά από την ιερά οδό, υπήρχαν εκατοντάδες αγάλματα και άλλα πολύτιμα αναθήματα, καθώς επίσης και μικρά ναόσχημα κτίρια οι ‘θησαυροί’, που έμοιαζαν με μικρούς ναούς που γέμιζαν με αφιερώματα στον θεό Απόλλωνα. Η ιερή πόλη των Δελφών είχε συγκεντρώσει αμύθητους θησαυρούς.

΄Ενα καλοδιατηρημένο τέτοιο κτίσμα, αφού αναστηλώθηκε, είναι ο ‘θησαυρός’ των Αθηναίων, οι τοίχοι του οποίου καλύπτονται από επιγραφές και κυρίως τιμητικά ψηφίσματα των Αθηναίων. Πλάι στον ‘θησαυρό’ των Αθηναίων βλέπω τα ερείπια του Βουλευτηρίου, ένα ορθογώνιο κτίσμα της αρχαϊκής περιόδου.

Η τοποθεσία του μεγαλοπρεπούς Μαντείου στην πλαγιά του Παρνασσού είναι υποβλητική. Ο τόπος είναι μοναδικός. Κοιτάζω από εκεί ψηλά πέρα ως την θάλασσα και σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει ωραιότερο μέρος για τον σκοπό που κτίστηκαν όλα αυτά τα κτίσματα. Ο ναός του Απόλλωνα του 4ου αιώνα π.Χ. παρόλο που είναι ερείπια και στην ουσία μερικοί μισογκρεμισμένοι κίονες, εντούτοις, μας προκαλεί τον σεβασμό με το δέος που εκπέμπει.

Στον πρόναο ήταν γραμμένα τα περίφημα ρητά «Μηδέν Άγαν» και «Γνώθι σ’ αυτόν» και το μυστηριώδες δελφικό γράμμα ‘Ε’, που μέχρι σήμερα κανένας δεν γνωρίζει το μυστικό του νόημα.

Σ’ αυτόν τον ναό στεγαζόταν το δελφικό μαντείο, το άδυτον με τον μαντικό τρίποδα και δίπλα του ο ομφαλός, που όπως πίστευαν οι αρχαίοι ήταν ο τάφος του Πύθωνα.

Το τέμενος του Απόλλωνα στα χρόνια της ακμής του πρέπει να ήταν το πιο θαυμαστό μουσείο του κόσμου. Βορειότερα από το ναό στη Β.Δ. γωνιά του ιερού, είναι το θέατρο και ανατολικά η περίφημη Λέσχη των Κνιδίων. Πιο ψηλά βρίσκεται το στάδιο όπου γίνονταν τα Πύθια.

Το καλοδιατηρημένο θέατρο των Δελφών, χτισμένο από πέτρα του Παρνασσού, προσφέρει μοναδική θέα.

Στο Μουσείο που βρίσκεται στην πόλη των Δελφών μεταξύ άλλων πολύτιμων εκθεμάτων βρίσκεται το λαμπρό ανάθημα το καμάρι ου δελφικού μουσείου, ο θαυμαστός Ηνίοχος, το οποίο θεωρείται μεγάλο και ανεπανάληπτο έργο τέχνης.

Οι Δελφοί έχουν συμπεριληφθεί στον κατάλογο των μνημείων της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς το 1987. Η επίσκεψη στους Δελφούς ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της αρχαίας Ελληνικής Ιστορίας είναι μια συγκλονιστική εμπειρία που αξίζει τον κόπο να τη βιώσει κανείς έστω και για μια φορά στη ζωή του.
Φοίβος Νικολαΐδης

Delphi Greece with original music

Granada between dream and reality

By Phivos Nicolaides

In Andalusia in the footsteps of the Sierra Nevada mountain range and the river Jennil and it’s branch Darro in the distance, cooling the surrounding area, stretches one of the largest historical centres of Spain, the beautiful Granada. In one version the name originates from the Arabic word «karnata» which means «the hill of foreigners». In another, from the Spanish word «gkrananta» meaning pomegranate, perhaps because many pomegranates thrive in the region.

The city of Granada was founded by Arabs (Moors) in 756 AD who dominated from 710 AD to 1492 अड़. In 14th century they built part of the Red Fort, known as Alampra (Al Hambra), the summer palace of Generalife during the period of the Nasrit dynasty, a wonderful group of exceptional beauty, one of the great Moorish monuments all over the world. The word Alampra (Al-Hambra) in Arabic means «red». It was the capital of the kingdom of Nasrit dynasty, the last Arab kingdom in Spain. From this palace that belonged to the Cordoba region which was ruled for years by Arabs princes. It was their base and the last bastion, which resisted for almost two centuries. In 1492 was occupied by Catholic kings who annexed to the kingdom of Spain. King Fernando of Aragon married Isabel heiress to the Crown of Castile and joined the kingdoms into one.

Built on a high hill, the palace Alampra offers a unique panoramic view of the city and valley. Upon entering the central courtyard of lions (as said, Patio de les Leones) and we see the great Arab art in all its magnificence, the beauty of the area with grace which gave me the feeling that somehow I was between dream and reality.

The history and the buildings are considered architectural masterpieces, which charm us all. The unfettered imagination begins to flourish. You think that any moment a blueblood silhouette will appear to welcome us. We are content with our Greek speaking guide Vanesa, explaining to us in detail everything. We are told, they lived life, as a fairytale, a thousand and one nights. References and the whole atmosphere seduced even more our imagination. We walk slowly through the corridors of the building and keep all the magic of Alantin’s lantern, which leads us to the big secrets of the palace!

The external appearance of the palace deliberately deceives somebody, compared with the internal luxury inside. The princes did not want to provoke the citizens, who were living in slums and in many surrounding caves only a few steps around the palace. So, the unsuspected citizen, and the current visitor can not imagine how rich it was inside the palace, until it reveals its true face. The best material at the time was built in conjunction with the perfect work, created a fantastic work all together, which astonishes us with its dazzling beauty.

The marble fountain with 12 lions decorates the centre of Lions fountain. An inscription engraved on the side, writes: «Look at the water, and look at the tank and you will not be able to distinguish if it is the water or the marble which runs». And indeed the clear water which flows on the marble look one thing. The source of life, precious water for the Arabs was something they appreciate very much, since they originated from dry deserts.

In the wings of the department of the Princess luxury was obvious. Golden decorations and precious stones left me speechless. Our guide translate for us a poem that is engraved in the wall that says: «Anyone who goes in and looks up is stunned, and anyone who looks at the floor imagines that the moon has left its house and came to stay here».

Without thinking, I look up and I am dazzled. I look then on the floor and it seems to me that I see the colour of full moon!

All the walls of the palace decorated with small rectangular tiles, with unparalleled scripture। Some are written lyrics, praising Mohammed. We proceed to the lovely hall of ambassadors, the balconies and windows offer a wonderful view of the city. The impressive hall of the throne which is next to it, is decorated with fine Arabic art. The huge dome is dressed with carved cedar in an incredible symmetry. The illumination created by the windows is stunning.

After we submit our respects to the throne, we go out for a stroll in the gardens with the beautiful fountains. We admire the «shadow gardens of paradise» with the name Generalife. The variety of flowers, shrubs and trees is big and coolness created is unparalleled. Here every year takes place the International Festival of Music and Dance.

Part of this palace demolished in 1526 by Charles V, who built the huge and impressive, renaissance building that we see today. This is an excellent example of Spanish Renaissance architecture. Charles V wanted to show the superiority of the new kingdom and the end of the era of Moorish Spain. Both Palaces are declared by UNESCO world heritage. In the inside of Charles V, Renaissance building is hosted the Museum of Fine Arts and the Museum of Spanish-Islamic Alhambra both rich with interesting exhibits. So, here in Alampra we have the opportunity to see and admire two different historical eras and two different architectural styles depriving from different cultures.

Full of admiration from what we have seen, we go down to the city. We end up to the famous cathedral Capilla Real of Granada which is filled with artwork and fabulous treasures. In the royal chapel of the cathedral the kings Issabela and Ferdinand are buried. Many churches were built by Moors craftsmen after the regaining of the city by Christians in the unique rhythm Mudejar. The monument in the square Alcaeceria, near the cathedral, shows Columbus offering Isabel treasures brought from the colonies.

Granada with the legends and History, captured our admiration. We walk in the beautiful old city with the nice buildings, untouched by time. The small stores with goods provoke us to purchase souvenirs, to remember the beautiful moments we spent in majestic Granada.

As it gets dark we stroll down the picturesque old quarter Moorish Almpraisin with its narrow streets and gypsies dwelling caves in Sakromonte. In a small club we enjoyed the passionate dances and songs of gypsies. Some students of the Center for Hellenic Studies at the local university, gave us a lot of fun with their beautiful songs on their guitars and sold us their CD. Even now I can still hear the echoes in my ears of the beautiful song «Granada».
Phivos Nicolaides

Translated by Michalis Hadjilyras

Granada

Γρανάδα χίλιες και μία νύχτες

Του Φοίβου Νικολαΐδη

Στην Ανδαλουσία στους πρόποδες της οροσειράς Σιέρα Νεβάδα, με τον ποταμό Τζενίλ και τον παραπόταμο Ντάρρο στο βάθος να δροσίζουν τη γύρω περιοχή, απλώνεται ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά κέντρα της Ισπανίας, η πανέμορφη Γρανάδα.

Κατά μία εκδοχή η όνομα της προέρχεται από την αραβική λέξη «καρνάτα» που σημαίνει «ο λόφος των ξένων». Κατά μία άλλη, από την ισπανική λέξη «γκρανάντα» που σημαίνει ρόδι, ίσως από τις αφού πολλές ροδιές που ευδοκιμούν στην περιοχή.

Την πόλη της Γρανάδας ίδρυσαν οι Άραβες (Μαυριτανοί) το 756 μ.Χ. που κυριάρχησαν από το 710 μ.Χ. μέχρι το 1492 μ.Χ. Τον 14ο αιώνα κτίσανε τμηματικά το Κόκκινο Φρούριο, τη γνωστή Αλάμπρα (Al Ηambra), το θερινό μέγαρο του Τζενεραλίφε (Generalife) την περίοδο της δυναστείας των Νασρίτ, ένα υπέροχο συγκρότημα εξαιρετικής ομορφιάς, που αποτελούν ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία των Μαυριτανών σ' ολόκληρο τον κόσμο. Η λέξη Αλάμπρα (Al-Ηambra) στ’ αραβικά σημαίνει «η κόκκινη».

Υπήρξε η πρωτεύουσα του βασιλείου Νασρίτ, του τελευταίου αραβικού βασιλείου στην Ισπανία। Από αυτό εδώ το Παλάτι που ανήκε στο χαλιφάτο της Κόρδοβας κυβερνούσαν για χρόνια οι Άραβες πρίγκιπες. Ήταν το ορμητήριο και το τελευταίο προπύργιο τους, που αντιστεκόταν για δυο σχεδόν αιώνες. Το 1492 κατελήφθη από καθολικούς βασιλιάδες που την προσάρτησαν στο βασίλειο της Ισπανίας. Ο βασιλιάς Φερδινάνδος της Αραγονίας παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Καστίλης και ένωσαν τα βασίλεια τους σε ένα.

Χτισμένο σ’ ένα ψηλό λόφο το παλάτι της Αλάμπρα προσφέρει μοναδική πανοραμική θέα της πόλης και της κοιλάδας. Με το που μπαίνουμε στην κεντρική αυλή, των λεόντων όπως λέγεται (Patio de les Leones) και αντικρίζουμε τη θαυμάσια αραβική τέχνη σ’ όλο της το μεγαλείο, η ομορφιά του χώρου με την ανάλαφρη χάρη μου δίνει την αίσθηση ότι κάπου αιωρούμαι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.

Τα η ιστορία και τα κτίρια που θεωρούνται αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, μας μαγεύουν όλους. Η αχαλίνωτη φαντασία αρχίζει να οργιάζε. Θαρρείς από στιγμή σε στιγμή θα παρουσιαστεί καμιά γαλαζοαίματη σιλουέτα να μας υποδεχτεί. Μας αρκεί όμως η ελληνομαθής ξεναγός Βανέσα, που μας εξηγά με κάθε λεπτομέρεια το κάθε τι. Πρέπει να ζούσαν παραμυθένια οι χαλίφηδες, μας λέει. Ένα παραμύθι, χίλιες και μια νύκτες. Οι αναφορές και η όλη ατμόσφαιρα ερέθισαν ακόμη περισσότερο τη φαντασία μας. Περπατάμε αργά μέσα στους διαδρόμους του κτιρίου λες και κρατούμε το μαγικό λυχνάρι του Αλαντίν, που μας οδηγεί στα μεγάλα μυστικά του παλατιού!

Η εξωτερική εμφάνιση του Παλατιού σκόπιμα ξεγελάει σε σύγκριση με την εσωτερική πολυτέλεια που υπάρχει. Οι χαλίφηδες δεν ήθελαν να προκαλούν τους υπηκόους, που ζούσαν σε φτωχογειτονιές και πολλοί στις γύρω σπηλιές λίγα μόνο μέτρα γύρω από το Παλάτι. Έτσι ο ανυποψίαστος τότε ‘υπήκοος’, αλλά και ο σημερινός επισκέπτης δεν μπορεί να φανταστεί πόσο πλούσιο είναι εσωτερικά το Παλάτι, μέχρι αυτό να αποκαλυφθεί μπροστά του.

Ότι καλύτερο υλικό υπήρχε την εποχή που χτίστηκε, σε συνδυασμό με τα τέλεια μαστορέματα, δημιούργησαν ένα φανταστικό σύνολο, που μας θαμπώνει με την εκτυφλωτική ομορφιά του. Η μαρμάρινη Κρήνη με τα 12 λιοντάρια στολίζει το κέντρο της αυλής των Λεόντων. Μια επιγραφή χαραγμένη στα πλαϊνά της, γράφει: «Κοίτα το νερό και κοίτα τη δεξαμενή. δεν θα μπορέσεις να ξεχωρίσεις αν είναι το νερό ή το μάρμαρο που τρέχει». Και πράγματι το γάργαρο νερό που παιχνιδίζει με το μάρμαρο φαίνονται ένα. Η πηγή ζωής, το πολύτιμο νερό για του Άραβες ήταν κάτι που εκτιμούσαν πολύ, αφού προέρχονταν από κατάξερες ερήμους.

Στην πτέρυγα των διαμερισμάτων της πριγκίπισσας η πολυτέλεια είναι ολοφάνερη και η χλιδή από χρυσοκέντητες διακοσμήσεις και πολύτιμους λίθους με αφήνουν άφωνο. Η ξεναγός μας μεταφράζει ένα ποίημα που είναι χαραγμένο στους τείχους που μεταξύ άλλων λέει: «Όποιος μπαίνει μέσα και κοιτάζει ψηλά χάνει το φως του, κι όποιος κοιτάζει το πάτωμα νομίζει πως το φεγγάρι άφησε το σπίτι του κι ήρθε να μείνει εδώ μέσα». Ασυναίσθητα, κοιτάζω ψηλά και θαμπώνομαι. Κοιτάζω στη συνέχεια στο πάτωμα και φαίνεται σαν το χρώμα της πανσέληνου!

Όλοι οι τοίχοι του παλατιού είναι στολισμένοι με μικρά ορθογώνια πλακίδια, με απαράμιλλα αραβουργήματα. Σε μερικά είναι γραμμένοι στίχοι, που υμνούν τον Μωάμεθ.
Καταλήγουμε στην υπέροχη αίθουσα των πρεσβευτών, που τα μπαλκόνια και τα παράθυρα της προσφέρουν υπέροχη θέα της πόλης. Η εντυπωσιακή αίθουσα του θρόνου που βρίσκεται δίπλα, είναι διακοσμημένη με τη λεπτή αραβική τέχνη. Ο τεράστιος θόλος είναι επενδυμένος με σκαλισμένο κέδρο, σε μια απίστευτη συμμετρία. Ο φωτισμός που δημιουργούν τα παράθυρα είναι υποβλητικός.

Αφού ‘υποβάλαμε’ τα σέβη μας στον θρόνο, βγαίνουμε έξω για μια βόλτα στους κήπους με τα όμορφα συντριβάνια. Θαυμάζουμε τους «κήπους του σκιερού παραδείσου» με το όνομα Τζενεραλίφε (Generalife). Η ποικιλία των λουλουδιών, θάμνων και δέντρων είναι μεγάλη και η δροσιά που δημιουργείται είναι απαράμιλλη. Εδώ κάθε χρόνο γίνεται Διεθνές Φεστιβάλ Μουσικής και Χορού.

Μέρος αυτού του Παλατιού γκρεμίστηκε το 1526 από τον Κάρολο Ε’ ο οποίος έκτισε το τεράστιο κι εντυπωσιακό, αναγεννησιακό κτίριο, εξαίρετο δείγμα Ισπανικής Αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, που βλέπουμε σήμερα, θέλοντας να δείξει την υπεροχή του νέου βασιλείου και τη λήξη της εποχής των Μαυριτανών στην Ισπανία. Και τα δύο Παλάτια έχουν ανακηρυχθεί από την UNESCO παγκόσμια κληρονομιά. Στο εσωτερικό του αναγεννησιακού ανακτόρου του Καρόλου Ε', φιλοξενούνται το Μουσείο Καλών Τεχνών και το Ισπανοϊσλαμικό μουσείο της Alhambra και τα δύο με πλούσια κι ενδιαφέροντα εκθέματα.

Έτσι εδώ στην Αλάμπρα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και να θαυμάσουμε δυο διαφορετικές εποχές και δυο διαφορετικές αρχιτεκτονικές τεχνοτροπίες, από διαφορετικές κουλτούρες.
Γεμάτοι θαυμασμό από αυτά που είδαμε, κατεβαίνουμε στην πόλη. Καταλήγουμε στον ξακουστό Καθεδρικό ναό Capilla Real της Γρανάδα που είναι γεμάτος με έργα τέχνης και αμύθητους θησαυρούς. Στο Βασιλικό παρεκκλήσι του ναού βρίσκονται θαμμένοι οι βασιλείς Ισαβέλα και Φερδινάνδος. Πολλές εκκλησίες χτίστηκαν από Μαυριτανούς τεχνίτες μετά την επανακατάκτηση της πόλης από τους Χριστιανούς στον μοναδικό ρυθμό Μουετζίρ» (Mudejar). Το μνημείο στην πλατεία Alcaeceria, κοντά στον Καθεδρικό ναό, παριστάνει τον Κολόμβο να παραδίνει στην Ισαβέλλα θησαυρούς που έφερε από τις αποικίες.

Η Γρανάδα με τους θρύλους και την ιστορία της, μας κατέκτησε την καρδιά. Σεργιανίζουμε στην πανέμορφη παλιά πόλη με τα όμορφα κτίρια, άθικτα από τον χρόνο. Τα μαγαζάκια με τις πραμάτειες τους μας προκαλούν για την αγορά αναμνηστικών, για να θυμόμαστε τις όμορφες στιγμές που περάσαμε στη μαγευτική Γρανάδα.

Σαν βράδιασε ανηφορήσαμε προς τη παλιά γραφική μαυριτανική συνοικία Αλμπραϊσίν με τα στενά δρομάκια και τις τσιγγάνικες σπηλιές στο Σακρομόντε. Σε ένα μικρό κέντρο απολαμβάνουμε τους παθιασμένους χορούς και τα τραγούδια των τσιγγάνων. Κάποιοι φοιτητές του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών του τοπικού πανεπιστημίου, μας διασκεδάζουν με ωραία τραγούδια στις κιθάρες και μας πουλούν τα CD τους. Ακόμη αντηχεί στ’ αυτιά μου το υπέροχο τραγούδι «Γρανάδα».

Φοίβος Νικολαΐδης

Granada the heart of Andalus