Mesolongi, Greece

Elena
Writes from Athens, Greece
Syntages Kardias

The city of Mesolongi, capital of Aetoloakarnania on the western coast of Central Greece, which is famous for its historic role in the Greek War of Independence, attracts a large number of tourists every year who come to see its scenic salt water lagoon. There are small islands that are hidden inside the lagoon that played an important role during the liberating fight of the Greeks. On these islands there are vivariums that produce the famous fishes of Mesolongi.

The main attraction of the region is of course the lagoon that constitutes an important water biotope, with rare flora and fauna, centre of fish and salt production. This is one of the most significant wetlands of Southern Europe. Around the sea water lake, there is a picturesque swampy wetland with the lagoons canalizing the mainland.
This lagoon is a source of wealth for Mesologi, thanks to fish but also of the large quantities of salt.

The white mountains you see in the photo is ... salt. Impressive. Most Greek salt, concentrated by the salt! The well known of Messolongi roe comes from a fish that the locals call it bafa. Mesolongi lagoon has a significant ecological value. The extensive flora and fauna of this area are largely specialized and create an ecosystem not only of significant value to the preservation of many species, but also of rare natural beauty.

The salt-lake of Mesologgi has been declared a monument of nature and is under strict ecological preservation. The Mesologi lagoon is the home for more thousand ducks in winter, massive flocks of waders, and 32 out of 38 european species of raptors. Birding in Mesologi lagoons is truly an unforgettable lifetime experience for any birdwatcher.

The lagoon can not be crossed with a conventional boat. Specially built for the shallow waters boats without keel called “gaites” are used in the lagoon.But what was more impressive with Missolonghi, were the “pelades”. The area around the lake was colonized by fishermen who lived in cabins built on stilts and made of waterproof reeds. Some of these houses still remain today.

Στο Μεσολόγγι

Γράφει η

Έλενα

Από ΑΘήνα, Συνταγές Καρδιάς

Αυτό που δεσπόζει στο Μεσολόγγι, είναι φυσικά η λιμνοθάλασσά του, ένας από τους πιο σημαντικούς υδροβιότοπους της Μεσογείου. Η λιμνοθάλασσα αποτελεί πηγή πλούτου για τους Μεσολογγίτες, χάρη στα αλιεύματα της αλλά και στις μεγάλες ποσότητες αλατιού που συγκεντρώνονται στις αλυκές.Τα άσπρα βουνά που βλέπετε στις φωτό, είναι ... αλάτι.

Εντυπωσιακά. Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού αλατιού, συγκεντρώνεται από αυτές τις αλυκές!!! Επίσης από ένα είδος ψαριού, που οι ντόπιοι ονομάζουν μπάφα, βγαίνει το γνωστό σε όλους αυγοτάραχο του Μεσολογγίου. Στα λασποτόπια της λίμνης συγκεντρώνονται υδρόβια πτηνά και στις όχθες συναντάμε κάποια σπάνια φυτά.

Τη λιμνοθάλασσα δεν μπορείς να την διασχίσει με μια συνηθισμένη βάρκα. Γι αυτό χρησιμοποιούνται οι γαΐτες, βάρκες χωρίς καρίνα, ειδικά κατασκευασμένες για τα άβαθα νερά της λιμνοθάλασσας.Αυτό όμως που με εντυπωσίασε περισσότερο στο Μεσολόγγι, ήταν οι πελάδες.

Οι πελάδες ήταν φτωχικές καλύβες μέσα στα νερά της λιμνοθάλασσας. Τις κατασκεύαζαν οι ψαράδες με φτωχικά υλικά, καλάμια, ψάθες κλπ και τις στήριζαν σε βάση από πασσάλους. Ήταν απαραίτητες για την επιβίωσή τους, γιατί τους προστάτευαν από το κρύο, από την ζέστη, από ξαφνικά μπουρίνια.

Τους πρόσφεραν λίγες ώρες ξεκούρασης πάνω σε ένα αχυρένιο στρώμα που έστρωναν μέσα στην πελάδα, για να μπορέσουν να συνεχίσουν την βάρδια τους. Τους πρόσφεραν και συντροφιά, γιατί πολλές φορές μαζεύονταν εκεί πολλοί ψαράδες, για να πιουν ένα ουζάκι, να μιλήσουν για τους κόπους και τις χαρές της δουλειάς τους.

Οι πελάδες δένουν αρμονικά με το τοπίο της λιμνοθάλασσας και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πλέον. Δυστυχώς οι πελάδες που φτιάχνονται σήμερα, χρησιμοποιούνται πιο πολύ ως ... εξοχικές βιλίτσες. Υπάρχει βέβαια η βάση με τους πασσάλους, αλλά κατά τ' άλλα πιο πολύ ένα εξοχικό λυόμενο θυμίζουν. Τι άλλο πρόλαβα μέσα σ αυτές τις λίγες μέρες.

Μπάνιο στην Τουρλίδα, το νησάκι που ο Χ. Τρικούπης ένωσε με την πόλη του Μεσολογγίου, και που σήμερα αποτελεί την πλαζ κατά κάποιον τρόπο των Μεσολογγίτων.

Μια βόλτα κι έναν καφέ στο Αιτωλικό, πανέμορφο νησάκι στο μέσο της λιμνοθάλασσας. Ολίγον από νυχτερινή ζωή στα στενοσόκακα του Μεσολογγίου. Και φυσικά να δοκιμάσω χέλια.

Όπως βλέπετε στις φωτό, δεν τα ξεχωρίζεις από φίδια. Η φίλη μου τα καθάρισε και μου έδειξε τον ιδιαίτερο τρόπο καθαρίσματος με χοντρό αλάτι. Τα ψήσαμε στα κάρβουνα και... δεν μπορώ να σας περιγράψω την νοστιμιά τους!!!
Έλενα, Συνταγές Καρδιάς

The Hill of Crosses, Lithuania

Dalia Makuskiene
Writes from Klaipeda, Lithuania

The Hill of Crosses is situated sixteen kilometers north of the city of Siauliai, in northern Lithuania. The exact origins are unknown, but it is considered that the first crosses were placed on the hill fort after the 1831 Uprising.

Over the centuries, not only crosses, but giant crucifixes, carvings of Lithuanian patriots, statues of the Virgin Mary and thousands of tiny effigies and rosaries have been brought here by Catholic pilgrims. The number of crosses is about 50,000.

The crosses on the Hill were first mentioned in written chronicles in 1850, but it is believed that the first crosses were put by the relatives of the victims of the rebellion in 1831 as the tsarist government did not allow the families to honor their deads properly. The number of Crosses was increased after the other rebellion in 1863.

In the beginning of the 20th century the Hill of Crosses was already widely known as a sacral place. The Hill of Crosses became of special importance during Soviet times – this was the place of anonymous but surprising persistence to the regime. The Soviet government considered the crosses and the hill a hostile and harmful symbol.

In 1961 wooden crosses were broken and burnt, metal ones used as scrap metal and stone and concrete crosses were broken and buried. The hill itself was many times destroyed by bulldozers. During the 1973–1975 period about half a thousand crosses used to be demolished each year without even trying to do this secretly.

Later the tactics became more subtle and the Hill was guarded by both the Soviet army and KGB! After the political change in 1988 the status of the Hill of Crosses changed completely – it became both a Lithuanian and a world phenomenon. It gained a world wide fame after the visit of the Pope John Paul II on September 7, 1993. Read more: The Hill of Cross

Ο Λόφος των Σταυρών, στη Λιθουανία

Θρησκευτικό και εθνικό σύμβολο της χώρας

Dalia Makuskiene
Γράφει από την Κλαΐπιτα, Λιθουανία

Ο Λόφος των Σταυρών βρίσκεται κάπου 16 χιλιόμετρα βόρεια από τη μικρή πόλη της Siauliai, βόρεια της χώρας. Αποτελεί εθνικό κέντρο προσκυνήματος. Πάνω σε μικρό λόφο βρίσκονται πολλές εκατοντάδες χιλιάδες σταυροί (κάπου 50.000 ) που αντιπροσωπεύουν την ευλάβεια των χριστιανών, αλλά παράλληλα, αποτελεί και ένα μνημείο για να Λιθουανική εθνική ταυτότητα.

Ο λόφος με τους σταυρούς, αναφέρεται για πρώτη φορά στα 1850. Πιστεύεται όμως, ότι οι πρώτοι σταυροί τοποθετήθηκαν από τους συγγενείς των θυμάτων της εξέγερσης των αγροτών το 1831, καθώς η τσαρική κυβέρνηση δεν επέτρεψε την κανονική ταφή των θυμάτων. Οι σταυροί πολλαπλασιάστηκαν με την επόμενη εξέγερση το 1863.

Στις αρχές του 20ου αιώνα ο Λόφος των Σταυρών ήταν ήδη ένας γνωστό τόπος προσκυνήματος. Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής κατοχής, απέκτησε ιδιαίτερη συμβολική σημασία στην εθνική αντίσταση του λαού κατά του καθεστώτος. Πολλοί ανώνυμα τοποθετούσαν συνέχεια σταυρούς, παρά τα μέτρα ασφαλείας που υπήρχαν. Οι Σοβιετικοί θεωρούσαν τους σταυρούς και το Λόφο ως εχθρικά σύμβολα.

Οι Σοβιετικοί επανειλημμένα είχαν αφαιρέσει τους σταυρούς πάνω στο λόφο. Τρεις φορές, κατά τη διάρκεια του 1961, 1973 και 1975, έκαψαν τους σταυρούς ή τους έλιωσαν σε παλιοσίδερα. Κάλυπταν την περιοχή με απόβλητα και λύματα. Κάθε φορά, όμως, οι Λιθουανοί αντικαθιστούσαν γρήγορα στον ιερό λόφο, τους καταστεμένους σταυρούς με άλλους, παρά την αστυνόμευση της περιοχής από τον Σοβιετικό στρατό κατοχής και τις Μυστικές Υπηρεσίες της ΚΑ ΓΚΕ ΠΕ (KGB).

Μετά την πολιτική αλλαγή το 1988 η κατάσταση στο Λόφο άλλαξε ριζικά. Η φήμη του ιερού λόφου είχε εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και κάθε χρόνο τον επισκέπτονται χιλιάδες προσκυνητές, ιδιαίτερα μετά που ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ επισκέφθηκε το λόφο των Σταυρών τον Σεπτέμβριο του 1993.

View video: Hill of Crosses

Addis Ababa, Ethiopia

Beauties of Africa
Snapshots by
Phivos Kyriakides
Writes from Addis Ababa, Ethiopia

One of the best countries for all breathtaking scenery, rugged but majestic mountains, exotic flora, fauna (mainly endemic mammals, birds, plants) and pristine cultural diversity maintained by perpetual history is undoubtedly Ethiopia.

Ethiopia has some unique natural, cultural and historical wonders. Behold the vast and mysterious splendour that is Amazing Ethiopia.

This ancient land is a revelation of breathtaking gorges, soaring mountains and lakes full of life. With the discovery of ancient fossil remains of our very distant ancestors, Ethiopia is often referred to as " The Cradle of Man".

Interesting facts on Ethiopia, its cities, peoples, culture, history, languages, climate, currency, different times, in fact everything Ethiopia.

Ethiopia is one of the few African countries never to lose its independence.

It is as large as France and Spain combined and has one of the richest histories on the African continent.

The capital, whose name means "New Flower", was settled in 1886 and given its name by Empress Taytu, consort of Menelik II.

The population of Addis Ababa is approximately 3 million.

Addis Ababa is situated at over 2,500 metres above sea level and adjusting to the altitude can take some visitors a little time, so don't be surprised if you find things tiring.

A mosaic of Ethiopian peoples.

The country has more than 80 different languages and great cultural diversity.

Nicos Kleanthous washing his hands traditionally before his dinner.

Nicos Kleanthous, George Varnavas and Nicos Anastastasiades enjoying the Ethiopian experience.

Nicos trying to cope with the tradition.

Dinos Hadjinicolas, Nicos Anastasiades and the rest of the team tasting the delicious food.

Ethiopian cuisine characteristically consists of spicy vegetable and meat dishes.

The costumes of the Ethiopian people are as varied and interesting as the population itself, reflecting ancient and modern trends in decoration.

Ethiopia’s music and dances have their own distinctive characteristics and tremendously varied in style and content.

There are all kinds of folk dances employing all forms and combinations of stamping, jumping, skipping, turning and twisting.

Αντίς Αμπέμπα, η πρωτεύουσα της Αιθιοπίας

Γράφει ο

Φοίβος Κυριακίδης

Από την Αντίς Αμπέμπα

Η Χρύσω στο όμορφο ξενοδοχείο της, απολαμβάνει το τοπίο.

Η Αιθιοπία είναι η παλαιότερη ανεξάρτητη χώρα στην Αφρική. Η ιστορία της είναι μεγάλη ως ανεξάρτητο κράτος.

Δεν υπήρξε ποτέ αποικία κανενός κράτους, εκτός από την πενταετία 1936-1941, όταν περιήλθαν ορισμένες μεγάλες πόλεις και οδικές αρτηρίες υπό Ιταλική κατοχή.

Η Αιθιοπία στο παρελθόν ονομαζόταν Αβησσυνία.

Η Αιθιοπία είναι από τα φτωχότερα κράτη της Αφρικής, με μεγάλο πρόβλημα ξηρασίας σε μια χώρα που εξαρτάται από την γεωργία, με το 60% του πληθυσμού να είναι αναλφάβητοι, με μεγάλα ποσοστά υποσιτισμού σε παιδιά και ενήλικες, με τον μισό σχεδόν πληθυσμό να ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας.

Υπάρχουν με μεγάλα προβλήματα μαλάριας και AIDS.

ΜΜέσος όρος ζωής τα 48 χρόνια, που οφείλεται στην κακή διατροφή, τις πολλές ασθένειες, τις κακουχίες και την έλλειψη βασικών παροχών και υποδομών.

Έχει μεγάλη Ιστορία και ιδιαιτερότητες που την κάνουν να είναι πραγματικά μοναδική στην Ήπειρο της Αφρικής.

Το όνομα της πρωτεύουσας, Αντίς Αμπέμπα σημαίνει «Νέο Λουλούδι».

Ο πληθυσμός της πόλης φτάνει τα τρία εκατομμύρια κατοίκους.

Το πρόγραμμα είναι πολύχρωμο, πολύηχο, πολύγευστο και πλούσιο σε μουσική και χορό.

Ποικίλοι, παραδοσιακοί χοροί, γεμάτοι κίνηση.

Η αιθιοπική κουζίνα είναι από κάθε άποψη ιδιαίτερη. Και αυτή η ιδιαιτερότητά της ξεκινά από το ότι όλα τρώγονται με τα χέρια. Γι' αυτό και το γερό πλύσιμο με ζεστό νερό.

Η ΄΄ομορφη σερβιτόρα εξηγά ότι η μυρωδιά λιβανιού που πλανάται στον χώρο είναι για να διώχνει τα κακά πνεύματα και συνοδεύει τον καφέ.

Ο Γιώργος εγκλιματίστηκε πολύ γρήγορα στην κουλτούρα της Αιθιοπίας!

Το φαγητό έρχεται σερβιρισμένο πάνω σε μια πίτα που ονομάζεται τεφέρος άγρος (έρως και αγρός). Ο Ντίνος Χατζηνικόλας, Γιώργος Βαρνάβας και Νίκος Αναστασιάδης απολαμβάνουν την τοπική κουζίνα, με το χέρι φυσικά.

Τα φαγητά είναι συνήθως καυτερά διότι έχουν λίγο από το αιθιοπικό πιπέρι που ονομάζεται μπερμπερέ. Ο Νίκος Κλεάνθους φαίνεται να 'κάηκε' και ζήτησε νεράκι.

Τραγούδι, χορός, διασκέδαση μέχρι πρωίας.

Παραδοσιακά κοστούμια γεμάτα έντονα χρώματα.

Επίσκεψη στην Ιερά Αρχιεπισκοπή της Αιθιοπίας.