The giant jar of Amathus exhibited in the Louvre, Museum, France

Το γιγαντιαίο πιθάρι της Αμαθούντας που εκτίθεται στο Λούβρο στο Παρίσι
In March 1862, shortly before the end of Ottoman rule in Cyprus, a unique jar (creation of maybe 6th century) that adorned the kingdom of Amathus, loaded from the archaeological site in Cyprus onto a ship for France. Since then, the colossal jar has adorned the Louvre Museum. (In the picture: Chryso Christoforou).
Τον Μάρτιο του 1862, λίγο πριν το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας στην Κύπρο, ένα σπάνιο πιθάρι (δημιούργημα ίσως του 6ου αι. π.Χ.) στον αρχαιολογικό χώρο που κοσμούσε το βασίλειο της Αμαθούντας, φορτώθηκε σε ένα πλοίο με προορισμό τη Γαλλία. Έκτοτε, το μοναδικής αξίας πιθάρι της Αμαθούντας κοσμεί το Μουσείο του Λούβρου. (Στη φωτογραφία η Χρύσω Χριστοφόρου).

Bayonne and Biarritz cities in France

Snapshots by Pascal Nicolaïdès

Klara, Anne Marie Nicolaïdès, Sophi and Frédéric in Bayonne, a city in the Basque Country region of southwest France, where the Nive and Adour rivers meet. Narrow medieval streets characterize the old Grand Bayonne district.
Η Κλάρα, Άννη Μαρί Νικολαΐδης, Σόφη και Φρεντερίκ στη Bayonne, μια πόλη στην περιοχή της Χώρας των Βάσκων της νοτιοδυτικής Γαλλίας, όπου συναντώνται οι ποταμοί Nive και Adour. Στενά μεσαιωνικά δρομάκια χαρακτηρίζουν την παλιά συνοικία Grand Bayonne.

Bayonne lies at the confluence of multiple cultures, the ocean and the mountains, history and the future. But life here takes place in the present, along the waterfront. The stream and river run effortlessly through thousand-year-old streets lined with urban murals by famous street artists, from the Bayonne History and Basque Museum to the bridges of Bayonne that are favoured by fishermen when the tide is right.
Το Bayonne βρίσκεται στη συμβολή πολλών πολιτισμών, του ωκεανού και των βουνών, της ιστορίας και του μέλλοντος. Αλλά η ζωή εδώ λαμβάνει χώρα στο παρόν, κατά μήκος της προκυμαίας. Το ρέμα και το ποτάμι διασχίζουν αβίαστα δρόμους χιλιάδων ετών γεμάτους με αστικές τοιχογραφίες διάσημων καλλιτεχνών του δρόμου, από την ιστορία της Μπαγιόν και το μουσείο των Βάσκων μέχρι τις γέφυρες της Μπαγιόν που προτιμούν οι ψαράδες όταν η παλίρροια είναι σωστή.

Bayonne has a special blend of colours, art and history, character and passion. It is a masterpiece that recalls the remarkable works housed in the Bonnat-Helleu fine arts museum, boasting a collection that is unparalleled between Paris and Madrid. Bayonne is an epicentre of nuances, engraved in stone, that shapes a personality that is unequivocally plural and yet so singular.
Το Bayonne έχει ένα ιδιαίτερο μείγμα χρωμάτων, τέχνης και ιστορίας, χαρακτήρα και πάθους. Είναι ένα αριστούργημα που θυμίζει τα αξιόλογα έργα που φιλοξενούνται στο μουσείο καλών τεχνών Bonnat-Helleu, με μια συλλογή που είναι απαράμιλλη ανάμεσα στο Παρίσι και τη Μαδρίτη. Το Bayonne είναι ένα επίκεντρο αποχρώσεων, χαραγμένο στην πέτρα, που διαμορφώνει μια προσωπικότητα που είναι ξεκάθαρα πληθωρική και όμως τόσο μοναδική.

Frédéric, Klara, Anne Marie Nicolaïdès, Sophi and Pascal Nicolaïdès, in Biarritz, an elegant seaside town on southwestern France’s Basque coast, has been a popular resort since European royalty began visiting in the 1800s. It’s also a major surfing destination, with long sandy beaches and surf schools.
Ο Φρεντερίκ, Κλάρα, Άννη Μαρί Νικολαΐδης, Σόφη και Πασκάλ Νικολαΐδης στη Biarritz, μια κομψή παραθαλάσσια πόλη στη νοτιοδυτική γαλλική ακτή των Βάσκων, ήταν ένα δημοφιλές θέρετρο από τότε που άρχισαν να επισκέπτονται οι ευρωπαίοι βασιλείς το 1800. Είναι επίσης ένας σημαντικός προορισμός για σέρφινγκ, με μεγάλες αμμώδεις παραλίες και σχολές σέρφινγκ.

Biarritz is a city on the Bay of Biscay, on the Atlantic coast in the Pyrénées-Atlantiques department in the French Basque Country in southwestern France. It is located 35 kilometres from the border with Spain. It is a luxurious seaside tourist destination known for the Hôtel du Palais (originally built for the Empress Eugénie c. 1855), its casinos in front of the sea, and its surfing culture. In the picture: Anne Marie and Pascal Nicolaïdès.

Το Biarritz είναι μια πόλη στον Βισκαϊκό Κόλπο, στις ακτές του Ατλαντικού στο διαμέρισμα Pyrénées-Atlantiques στη γαλλική Χώρα των Βάσκων στη νοτιοδυτική Γαλλία. Βρίσκεται 35 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Ισπανία. Είναι ένας πολυτελής παραθαλάσσιος τουριστικός προορισμός γνωστός για το Hôtel du Palais (αρχικά χτισμένο για την αυτοκράτειρα Eugénie γύρω στο 1855), τα καζίνο του μπροστά στη θάλασσα και την κουλτούρα του σερφ. Στη φωτογραφία η Άννη Μαρί και Πασκάλ Νικολαΐδης.

A symbol of Biarritz, the Rocher de la Vierge is a rocky outcrop topped with a statue of the Virgin Mary. Reached via footbridge, it offers sweeping views of the Bay of Biscay.
Ένα σύμβολο του Biarritz, το Rocher de la Vierge είναι μια βραχώδης προεξοχή στην κορυφή του οποίου υπάρχει ένα άγαλμα της Παναγίας. Μπορείτε να φτάσετε μέσω πεζογέφυρας και προσφέρει εκπληκτική θέα στον Βισκαϊκό Κόλπο.

With one foot in the Atlantic and the other in the mountains, Biarritz and the Pays Basque it’s exhilarating place to visit. Memorial to the Armenian Genocide.

Με το ένα πόδι στον Ατλαντικό και το άλλο στα βουνά, το Biarritz και τη Χώρα των Βάσκων είναι ένα συναρπαστικό μέρος για να επισκεφθείτε. Το Μνημείο για την Αρμενική Γενοκτονία.

Sulina – the multi-confessional cemetery - Romania

By Ștefan Baciu

River and maritime port, Sulina is the easternmost city of Romania and the European Union
Σουλίνα – το πολυομολογιακό νεκροταφείο Ποτάμι και θαλάσσιο λιμάνι, η Sulina είναι η ανατολικότερη πόλη της Ρουμανίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης

It is located on the right bank of the Danube and became a summer tourist attraction in the 70s of the last century for those who wanted to discover the beauties of the Danube Delta and at the same time enjoy the wild beach, with very fine sand, from the Black Sea.
Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Δούναβη και έγινε καλοκαιρινό τουριστικό αξιοθέατο τη δεκαετία του '70 του περασμένου αιώνα για όσους ήθελαν να ανακαλύψουν τις ομορφιές του Δέλτα του Δούναβη και ταυτόχρονα να απολαύσουν την άγρια παραλία, με πολύ ψιλή άμμο, από τη Μαύρη Θάλασσα.

The historical buildings of Sulina remind of the city's heyday when the headquarters of the so-called European Commission of the Danube were located here, which had the role of ensuring the navigation of all vessels on the Danube, regardless of flag, according to the Treaty of Paris from 1856. for the navigation of the middle arm of the Danube was a complex project, carried out in several stages and coordinated by the English engineer Charles Hartley, also a consultant in the Suez Canal project.

Τα ιστορικά κτίρια της Sulina θυμίζουν την εποχή της ακμής της πόλης, όταν εδώ βρισκόταν η έδρα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Δούναβη, η οποία είχε τον ρόλο να διασφαλίσει τη ναυσιπλοΐα όλων των πλοίων στον Δούναβη, ανεξαρτήτως σημαίας, σύμφωνα με τη Συνθήκη. του Παρισιού από το 1856. για τη ναυσιπλοΐα του μεσαίου βραχίονα του Δούναβη ήταν ένα σύνθετο έργο, που πραγματοποιήθηκε σε διάφορα στάδια και συντονίστηκε από τον Άγγλο μηχανικό Charles Hartley, επίσης σύμβουλο στο έργο της Διώρυγας του Σουέζ.

In the second half of the 19th century, consulates, shipowners' and merchants' offices functioned in Sulina, big business was done, especially with grain, and the town had become prosperous. In the buildings on the wharf, on the right bank of the Danube, there were, of course, also many pubs. Many of the old buildings of Sulina disappeared during the communist period, being replaced by blocks of flats. For visitors, in addition to the old buildings that have been preserved, including that of the headquarters of the European Commission of the Danube, the multi-confessional cemetery is also an attraction, testimony to the cosmopolitan life of Sulina in the past. It was established in 1864 and was administered by the European Commission of the Danube. Businessmen, princesses, women of legend, pirates, sailors, locals and adventurers from all over the world sleep their eternal sleep here, in a common cemetery for all religions.

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα λειτουργούσαν στη Σουλίνα προξενεία, γραφεία εφοπλιστών και εμπόρων, γίνονταν μεγάλες δουλειές, κυρίως με σιτηρά, και η πόλη είχε ευημερήσει. Στα κτίρια στην προβλήτα, στη δεξιά όχθη του Δούναβη, υπήρχαν φυσικά και πολλές παμπ. Πολλά από τα παλιά κτίρια της Σουλίνα εξαφανίστηκαν κατά την κομμουνιστική περίοδο και αντικαταστάθηκαν από πολυκατοικίες. Για τους επισκέπτες, εκτός από τα παλιά κτίρια που έχουν διατηρηθεί, συμπεριλαμβανομένου του κεντρικού γραφείου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής του Δούναβη, το πολυομολογιακό νεκροταφείο αποτελεί και αξιοθέατο, μαρτυρία της κοσμοπολίτικης ζωής της Sulina στο παρελθόν. Ιδρύθηκε το 1864 και διοικούνταν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Δούναβη. Επιχειρηματίες, πριγκίπισσες, γυναίκες του θρύλου, πειρατές, ναυτικοί, ντόπιοι και τυχοδιώκτες από όλο τον κόσμο κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο τους εδώ, σε ένα κοινό νεκροταφείο για όλες τις θρησκείες.

Valentin Lavric, teacher in Sulina and member of the Discover Sulina Association, an organization that promotes this tourist destination, presents visitors with the stories of the many people who sleep their eternal sleep in this cemetery with areas reserved for Catholics, Protestants, Jews, Turks, Lipovian Russians and Orthodox , mostly Greeks and Romanians. In the Orthodox area you can also see the grave of a pirate from Sulina, as I learned from Valentin Lavric: "The most wanted monument, the Pirate Monument. His name is Gheorghios Kontogouris who was an "areistos politeisis". that is, say he was a good citizen, Normal, if you take from the rich and give to the poor, a kind of Robin Hood, the world appreciated him! Born in Kefalonia, he lives for 33 years and dies in Sulina, on March 25, the national day of Greece, the Annunciation.
Ο Valentin Lavric, δάσκαλος στη Σουλίνα και μέλος του Discover Sulina Association, μιας οργάνωσης που προωθεί αυτόν τον τουριστικό προορισμό, παρουσιάζει στους επισκέπτες τις ιστορίες πολλών ανθρώπων που κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο τους σε αυτό το νεκροταφείο με χώρους προορισμένους για Καθολικούς, Προτεστάντες, Εβραίους, Τούρκους , Λιπόβιοι Ρώσοι και Ορθόδοξοι, κυρίως Έλληνες και Ρουμάνοι. Στην ορθόδοξη περιοχή μπορείτε επίσης να δείτε τον τάφο ενός πειρατή από τη Sulina, όπως έμαθα από τον Valentin Lavric: «Το πιο περιζήτητο μνημείο, το μνημείο των πειρατών. Ονομάζεται Γεώργιος Κοντογούρης που ήταν «άρειστος πολιτικός». δηλαδή ας πούμε ήταν καλός πολίτης, Κανονικός, αν πάρεις από τους πλούσιους και δώσεις στους φτωχούς, ένα είδος Ρομπέν των Δασών, τον εκτίμησε ο κόσμος! Γεννημένος στην Κεφαλονιά, ζει 33 χρόνια και πεθαίνει στη Σουλίνα, στις 25 Μαρτίου, εθνική εορτή της Ελλάδας, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.

The tomb is erected by the adelphos, that is, by his brother Grigorios. At the feet we see the skull and also the bones of the leg, being in this way attested the only pirate grave in Europe. How was piracy done then? I was telling you about the ox. He was walking with his pet on the beach, he would put a wooden stick between its horns with some lanterns hanging from it. Offshore ships could see lights moving, they said it was a port maneuver, meaning there was enough depth. They went full speed ahead and ran aground on the sandbar. That's why there were no fights like in the Caribbean or I know in the novel "All Sails Up", but this time there was some kind of robbery on the shore. In this way it seems that he got rich because we will also see his brother's tomb, which is much bigger, more imposing."
Τον τάφο τον έφτιαξε ο αδελφός του Γρηγόριος. Στα πόδια βλέπουμε το κρανίο αλλά και τα οστά του ποδιού, που μαρτυρείται έτσι ο μοναδικός πειρατικός τάφος στην Ευρώπη. Πώς γινόταν τότε η πειρατεία; Σου έλεγα για το βόδι. Περπατούσε με το κατοικίδιό του στην παραλία, έβαζε ένα ξύλινο ραβδί ανάμεσα στα κέρατά του με μερικά φαναράκια να κρέμονται από αυτό. Τα υπεράκτια πλοία μπορούσαν να δουν τα φώτα να κινούνται, είπαν ότι ήταν ελιγμός στο λιμάνι, που σημαίνει ότι υπήρχε αρκετό βάθος. Προχώρησαν ολοταχώς και προσάραξαν στην άμμο. Γι' αυτό δεν έγιναν καβγάδες όπως στην Καραϊβική ή ξέρω στο μυθιστόρημα «Όλα τα πανιά επάνω», αλλά αυτή τη φορά έγινε κάποιου είδους ληστεία στην ακτή. Με αυτόν τον τρόπο φαίνεται ότι πλούτισε γιατί θα δούμε και τον τάφο του αδελφού του, που είναι πολύ μεγαλύτερος, πιο επιβλητικός».

In 1871, the year of the disappearance of the pirate Gheorghios Kontogouris, the lighthouse that showed ships the way to Sulina port had just been put into operation. Today it is known as the Old Lighthouse and is located far from the seashore, inside the small town located at the confluence of the Danube and the Black Sea. Every year, the land advances by a few meters due to the alluvium that the Danube brings and deposits around the mouths of the sea. Moreover, due to this phenomenon, a strip of land was formed between the Sulina and Chilia arms, which became a nesting place for many birds. It is a strictly protected area, which can be admired by tourists only from a distance, from the boat with which they travel, on excursions, on the canals and lakes of the Danube Delta.

Το 1871, έτος της εξαφάνισης του πειρατή Γεώργιου Κοντογούρη, μόλις είχε τεθεί σε λειτουργία ο φάρος που έδειχνε στα πλοία το δρόμο προς το λιμάνι της Σουλίνας. Σήμερα είναι γνωστός ως Παλιός Φάρος και βρίσκεται μακριά από την ακτή, μέσα στη μικρή πόλη που βρίσκεται στη συμβολή του Δούναβη με τη Μαύρη Θάλασσα. Κάθε χρόνο η στεριά προχωρά κατά μερικά μέτρα λόγω των προσχώσεων που φέρνει ο Δούναβης και εναποθέτει γύρω από τις εκβολές της θάλασσας. Εξάλλου, λόγω αυτού του φαινομένου, σχηματίστηκε μια λωρίδα γης μεταξύ των βραχιόνων Sulina και Chilia, η οποία έγινε τόπος φωλιάς για πολλά πουλιά. Είναι μια αυστηρά προστατευόμενη περιοχή, την οποία μπορούν να θαυμάσουν οι τουρίστες μόνο από απόσταση, από το σκάφος με το οποίο ταξιδεύουν, στις εκδρομές, στα κανάλια και τις λίμνες του Δέλτα του Δούναβη.
Stefan Baciu facebook

Realizator at Radio Romania International
Radio Romania International

Sulina – Romania, the dying town in the Danube Delta

Snapshots by Stefan Baciu

The Sulina town in Romania, brings sweet memories and nostalgia to Stefan Baciu.

Stefan Baciu in the streets of Sulina town. April 26, 2024

Today I arrived at Sulina, the place where my parents used to come on vacation in the 70s. I arrived at the countryside and in front of the building where a restaurant used to operate where, after a week of eating only fish, the mutton soup that I would never have eaten before seemed extremely good. We arrived in front of the historic building of the European Commission of the Danube. The night before I saw the old lighthouse again, which is now inside the city because the seashore advances every year by a few meters to the sea. Incredible, I also saw the ship Moldova, on which I came to Sulina with my parents and their best friends!

Sulina, the only town in the Danube Delta, is a small place at the mouth of the Danube, the easternmost locality of Romania, and since 1 January 2007, of the European Union.

The "city" is actually built on a narrow tongue of land between the Danube and the Black Sea; surrounded by water, it has no land connection to neighbouring localities.

The Old Lighthouse in Sulina, built at the beginning of the 19th century by the Ottoman authorities, administrated in the period 1897-1939 by the European Commission of the Danube, became a museum in 2003. The exhibition shows, through documents and photos, the history of Sulina in the period of the European Commission of the Danube administration and the life of two outstanding personalities connected with this town: the conductor George Georgescu and the writer Jean Bart.

Old abandoned structures lie everywhere in Sulina.

Sulina is a town and free port in Tulcea County, Northern Dobruja, Romania, at the mouth of the Sulina branch of the Danube. It is the easternmost point of Romania.

Annually, the Danube Delta attracts tourists from all over the world, being a charming place. Delta received the award for sustainable tourism in 2011 and is UNESCO's heritage.

The Port of Sulina is a Romanian port situated on the Black Sea, close to the northern border with Ukraine. Located in Sulina, it is the last city through which the Danube flows before entering the Black Sea.

The Danube Delta is the second largest river delta in Europe after the Volga Delta. It is, however, the most preserved delta in Europe, with 25 types of ecosystems. It is even listed as a UNESCO World Heritage Site.