Nicosia International Airport, Cyprus

For those of you who remember Nicosia International during the golden age of airline flying (1960s and 1970s) the following pictures will be rather shocking.

As you know the airport has been shut down and virtually abandonded since the July 1974 war in Cyprus. Today its remains lie in the UN Buffer Zone between the North and South of the island. A friend of mine recently had the chance to visit the airport and took the following pictures. I will not comment further on this disgrace to humanity but attempt to write a few sentences on how I remember NIC from my days as a teenager.

During the early 1970s LCNC (ICAO code for Nicosia Airport) used to be one of the finest airports in the Middle East. I practically grew up there spending countless days plane spotting. It is also from that airport from where I had my first tentative tr ies at actually piloting a Cessna 150 at the age of 13! (C150 5B-CBP of the Cyprus Aero Club/Daedalus Aviation over the "Morphou Exercise Area")

Weekend outings to the airfield, especially on cool summer evenings were a favourite pastime for many people. The elegant terminal boasted numerous high quality restaurants and a fine viewing terrace from which you could almost touch the aircraft. We used to go there almost every week, enjoy a nice dinner and watch the planes.

Flying in and out of NIC during our holidays was always a special treat. No hordes of noisy misbehaving half naked tourists. Instead you used to wear suit and tie. Coming back to Cyprus from abroad (mostly in the evenings) I shall never forget the distinctive smell of the soil with which you were greeted as soon as the aircraft doors opened...

For its days Nicosia was a truly international airport boasting an impressive array o f airlines and airkrepht. Cyprus Airways off course had its home base there flying to major European destinations (LON, FRA, ROM, ATH) and the Middle East with Tridents, BAC 1-11s and Viscounts. Next was BEA with daily Trident Two flights to Heathrow. The occasional BOAC VC-10 was also present. Olympic Airways from Athens had a daily night stop arriving around 8 pm and departing the next morning with Boeing 727s, Boeing 720s and the Boeing 707. They also had a fuel stop with the then sensational Boeing 747 on their way from Australia. Swissair flew in from Zurich via Istanbul with Convair Coronado and DC-8 jets. Alitalia had a Caravelle service to Rome.

Turkish Airlines came in with DC-9s or Fokker 28s. Many Turkish Cypriots in those days used to venture out to the airport just to have a look at an aeroplane from Turkey and to boost their morale..... One of the first widebodies to land at Nicosia was also a THY DC10-10.

MEA landed with Boeing 707s, Caravelles and Comet 4. Although only 20 minutes away Beirut, then the "Switzerland of the Middle East" was a busy route being served daily by ME and CY. EL AL / Arkia flew in with Viscounts from Tel Aviv. Egypt air with IL-18 and later B707s. KLM from Amsterdam stopped over for refueling on its way to Africa with DC8s. So did Zambia Airways with DC10s on their way to London.

Eastern European Airlines were also strongly represented. Aeroflot flew Tupolew 134s to and from Moscow, CSA (Czechoslovak) served Prague with Tupolew 104 and 134. Some of you may remember the CSA TU-104 which skidded off the runway and was later converted to a restaurant.... Interflug the airline of the "German Democratic Republic", one of the first to fly into NIC had twice weekly flights to Berlin Schonefeld with Ilyushin IL-18 turbo props, TU-134 and the huge Ilyushin 62. Malev (Hungarian) came in from Budapest with IL-18, TU-13 4, TU-154, LOT (Polish Airlines) with IL-18 (Warsaw) and TAROM with ROMBAC-1-11 (Bucharest). Most of these airlines continued to other Middle Eastern destinations such as Damascus or Baghdad before returning home via Nicosia.

The airport also had its own cargo terminal. Main exports were fresh fruits being flown to the UK with BEA Vanguard Merchantmen freighters.

Charter flights were not too many. DAN AIR flew in with Comet 4 from London, Sterling with Caravelles and Maersk with B720s flew to Copenhagen. KAR AIR had flights to Finland with DC-8s. Noteworthy are also the occasional Austrian Airlines UN charter flights flown by DC-9 from / to Vienna. (UN troop rotation flights) The Austrians had quite a strong UN force on the island. They also had a UN Field Hospital near the airport.

There was also a small RAF military area near the old terminal. One could watch their helicopters, fighters an d Vulcan Bombers taking off. I also remember the visit of Princess Margret who arrived in an RAF transport VC-10. Other military flights were mainly United Nations.

General Aviation was located in the old passenger terminal. Main tenders were the Cyprus Aero Club and some other small private operators such as Daedalus. There was a flight school as well. You could opt for either a CAA or FAA Private Pilot Course. The aircraft used were single engine Cessna' s and Piper 's. It was very easy rent them and fly around Cyprus. Some people used to fly shopping to Beirut or to go Antalya to buy fish...

And last not least NIC was also a fovourite training base for other airlines mainly BEA who came in to train their pilots touch and go landings with their Tridents. (Good winter weather).

From the technical side the airport had two runways the main one beeing 3000m long and equipped with an Instrument Landing System. (ILS) There was also a VOR DME station but no radar. One had to fly standard instrument approaches. The second runway was mainly used for light aircraft. Cyprus Airways had a maintenance hangar on the west side of the new terminal.

Well that's how I remember it. I think that the sad pictures say it all. Just look at the elegant passenger areas untouched for over 30 years!!!! Incredible. It is as if the passengers just left...


All that remains are the nice memories...
Captain Emre Unel
B737NG TRE
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας

Για όσους θυμούνται το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας την περίοδο της χρυσής εποχής (1960-1970) των πτήσεων, οι φωτογραφίες που προβάλλονται μάλλον θα σοκάρουν.

Όπως είναι γνωστό, το αεροδρόμιο έκλεισε από τον Ιούλιο του 1974 με την τουρκική εισβολή. Σήμερα συμπεριλαμβάνεται στη νεκρή ζώνη των ΗΕ η οποία χωρίζει το νησί σε Βορρά και Νότο. Πρόσφατα, ένας φίλος μου είχε την ευκαιρία να επισκεφθεί το αεροδρόμιο και να βγάλει τις φωτογραφίες αυτές. Δεν θα σχολιάσω περαιτέρω για το απαράδεκτο για την ανθρωπότητα αυτό γεγονός, αλλά θα προσπαθήσω να γράψω μερικά λόγια, για το πως εγώ θυμάμαι το Διεθνές Αεροδρόμιο Λευκωσίας από την εποχή των νεανικών μου χρόνων.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 το Αεροδρόμιο Λευκωσίας με τον κωδικό LCNC ήταν ένα από τα καλύτερα αεροδρόμια στη Μέση Ανατολή. Στην πράξη έχω μεγαλώσει στην περιοχή περνώντας ατέλειωτες μέρες παρακολουθώντας τα αεροπλάνα. Είναι ακόμη, σ’ αυτό το αεροδρόμιο που πήρα τα πρώτα εντατικά μαθήματα μου στο πιλοτάρισμα με ένα Cessna 150 σε ηλικία 13 χρόνων! (C150 της Αερολέσχης Δαίδαλος πάνω από την «εκπαιδευτική περιοχή» της Μόρφου).

Οι εξόδοι κατά τα σαββατοκυρίακα στο αεροδρόμιο, ειδικά τα δροσερά καλοκαιρινά βραδάκια αποτελούσε μια ευχάριστη βόλτα για πολύ κόσμο. Στα κομψά κτίρια του αεροδρομίου υπήρχαν καλά εστιατόρια και μια ταράτσα με ωραία θέα, από την οποία άγγιζες σχεδόν τα αεροσκάφη. Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε σχεδόν κάθε βδομάδα, να απολαμβάνουμε ένα καλό γεύμα και να παρακολουθούμε τα αεροπλάνα.

Πετώντας από και προς το αεροδρόμιο Λευκωσίας κατά τη διάρκεια των διακοπών μας, αυτό αποτελούσε κάτι το πολύ ξεχωριστό. Δεν υπήρχαν ορδές από ημίγυμνους τουρίστες. Αντ’ αυτού συνηθίζαμε να φοράμε κουστούμι και γρεβάτα. Επιστρέφοντας από το εξωτερικό (συνήθως βράδυ), ποτέ δεν θα ξεχάσω τη χαρακτηριστική μυρωδιά που ανέδυε από το χώμα, μόλις άνοιγε η πόρτα του αεροπλάνου...

Στις καλές εκείνες μέρες, ήταν ένα πραγματικά διεθνές αεροδρόμιο, φιλοξενώντας μια εντυπωσιακή σειρά από ξένες αεροπορικές εταιρίες και τις Κυπριακές Αερογραμμές βεβαίως να έχουν τη βάση τους και να πετούν στους κυριότερους Ευρωπαϊκούς προορισμούς (Λονδίνο, Γαλία, Ρουμανία, Αθήνα) και στη Μέση Ανατολή με τα αεροπλάνα Tridents, BAC 1-11s και Viscounts.

Η επόμενη εταιρία ήταν η ΒΕΑ (Βρετανικές Ευρωπαϊκές Αερογραμμές) με καθημερινές πτήσεις με Trident Two στο αεροδρόμιο Χίθροου. Τα BOAC VC-10 επίσης έδιναν κατά περιόδους το παρόν τους.

Η Ολυμπιακή Αεροπορία είχε καθημερινά μια βραδινή πτήση από την Αθήνα, που έφθανε γύρω στις 8 το βράδυ και αναχωρούσε το επόμενο πρωί με Boeing 727 ή 720 ή 707. Έκαναν επίσης ένα σταθμό για ανεφοδιασμό τα εξαιρετικά αεροπλάνα της Boeing 747 με προορισμό την Αυστραλία.

Η Swissair πετούσε από τη Ζυρίχη μέσω Κωνσταντινούπολης με αεροπλάνα Convair Coronado και DC-8. Η Ιταλική Alitalia έκανε σέρβις τα αεροπλάνα της τύπου Caravelle πριν ταξιδέψουν στη Ρώμη.

Οι Τουρκικές Αερογραμμές έρχονταν με αεροπλάνα τύπου DC-9 ή Fokker 28. Πολλοί Τουρκοκύπριοι τότε, γυρόφερναν έξω από το αεροδρόμιο, μόνο για να δουν ένα αεροπλάνο από την Τουρκία και να ενισχύσουν το ηθικό τους... Ένα από τα πρώτα μεγαθήρια που προσγειώθηκε στη Λευκωσία ήταν το αεροσκάφος THY DC10-10.

Οι αερογραμμές του Λιβάνου, ΜΕΑ προσγειώνονταν με αεροπλάνα Boeing 707, Caravelles, και Comet. Παρόλον που η πτήση για τη Βηρυτό διαρκούσε μόλις 20 λεπτά, η τότε «Ελβετία της Μέσης Ανατολής» ήταν ένας προορισμός με πολύ ζήτηση που εξυπηρετείτο καθημερινά από την ΜΕΑ και τις Κυπριακές Αερογραμμές.

Η Ισραϊλήτικη ELAL/Arkia πετούσε με Viscounts από το Τελ Αβίβ. Οι Αιγυπτιακές Αερογραμμές με ρωσικά αεροπλάνα Ιλιούσιν, IL-18 και αργότερα με Β707. H Ολλανδική KLM με αεροπλάνα DC8, πετούσε από το Άμστερταμ με προορισμό για την Αφρική, σταματούσε στη Λευκωσία για ανεφοδιασμό. Το ίδιο έκαναν και οι Αερογραμμές της Ζάμβιας με τα αεροσκάφη τους DC10 που πετούσαν για το Λονδίνο.

Οι αεροπορικές εταιρίες επίσης, των Ανατολικών (τότε) χωρών είχαν δυνατή παρουσία. Οι Ρωσικές αερογραμμές Aeroflot πετούσαν με αεροπλάνα τύπου Tupolew 134 από τη Μόσχα, οι Τσέχικες Αερογραμμές CSA, εξυπηρετούσαν τον προορισμό για την Πράγα με Tupolew 104 και 134. Κάποιοι από εσάς θα θυμάστε το αεροπλάνο CSA TU-104 το οποίο ξέφυγε από τον διάδρομο και μετατράπηκε στο τέλος σε εστιατόριο...

Οι Αερογραμμές της τότε Ανατολικής Γερμανίας, Interflug μια από τις πρώτες που άρχισαν να πετούν στη Λευκωσία, είχε δυο φορές τη βδομάδα πτήσεις στο Βερολίνο με αεροπλάνα Ilyushin IL-18, TU-134 και το ογκώδες Ilyushin 62. Η Ουγγρική Malev πετούσε από τη Βουδαπέστη με IL-18, TU-134, TU-154. Οι Πολωνικές Αερογραμμές, LOT πετούσαν με IL-18 από τη Βαρσοβία και η Ρουμάνικη TAROM με ROMBAC-1-11 από το Βουκουρέστι. Οι περισσότερες από αυτές τις αεροπορικές εταιρίες συνέχιζαν σε άλλους προορισμούς της Μέσης Ανατολής, όπως τη Δαμασκό ή τη Βαγδάτη, πριν επιστρέψουν μέσω Λευκωσίας στη Βάση τους.

Το αεροδρόμιο είχε επίσης το δικό του Cargo terminal. Οι κύριες εξαγωγές ήταν φρέσκα φρούτα που εξάγονταν στη Μεγάλη Βρετανία με εμπορικά αεροπλάνα Vanguard της ΒΕΑ.

Οι ναυλωμένες πτήσεις δεν ήσαν πολλές. Η DAN AIR πετούσε με Comet 4 από το Λονδίνο, η εταιρία Sterling με αεροπλάνα τύπου Caravelles και η Maersk με Β720 πετούσαν στην Κοπεγχάγη. Η KAR Air είχε πτήσεις στη Φινλανδία με αεροπλάνα DC-8. Αξιοσημείωτες ήταν επίσης οι περιστασιακές ναυλωμένες από τα Ηνωμένα Έθνη, πτήσεις των Αυστριακών Αερογραμμών που πετούσαν από τη Βιέννη με αεροπλάνα DC-9. Οι Αυστριακοί είχαν τότε στο νησί ένα αρκετά μεγάλο στρατιωτικό απόσπασμα των Ηνωμένων Εθνών. Είχαν επίσης, Νοσοκομειακή μονάδα των ΗΕ κοντά στο αεροδρόμιο

Υπήρχε επίσης μια μικρή στρατιωτική βάση της RAF κοντά στα παλιά κτίρια του αεροδρομίου. Κάποιος θα μπορούσε να δει τα ελικόπτερά, τα μαχητικά και τα βομβαρδιστικά Vulcan να απογειώνονται. Θυμάμαι επίσης την επίσκεψη της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας που έφθασε με ένα αεροσκάφος της RAF τύπου VC-10. Οι υπόλοιπες στρατιωτικές πτήσεις ήταν κυρίως των Ηνωμένων Εθνών.

Το Τμήμα Πολιτικής Αεροπορίας ήταν εγκατεστημένο στα παλιά κτίρια του αεροδρομίου. Άλλη παρουσία υπήρχε κυρίως από την Κυπριακή Αερολέσχη και άλλες μικρές ιδιωτικές εταιρίες όπως ο Δαίδαλος. Υπήρχε επίσης μια σχολή αεροπλοΐας. Μπορούσες να εκπαιδευτείς και να εξασφαλίσεις το πιστοποιητικό CAA ή FAA. Το αεροσκάφος που εχρησιμοποιείτο για τους εκπαιδευτικούς σκοπούς ήταν ένα μονοκινητήριο Cessna με έλικες. Ήταν πολύ εύκολο να ενοικιάσεις ένα μικρό αεροπλανάκι και να κάνεις το γύρο της Κύπρου. Μερικοί πετούσαν για να κάνουν shopping στη Βηρυτό ή να αγοράσουν ψάρι από την Αττάλεια...

Τέλος, το Αεροδρόμιο Λευκωσίας μια δημοφιλής εκπαιδευτική βάση για μερικές αεροπορικές εταιρίες, κυρίως της ΒΕΑ που εκπαίδευε πιλότους της στην προσγείωση (touch and go) με τα αεροπλάνα Tridents. Υπήρχε ο καλός καιρός του χειμώνα).

Από τεχνικής πλευρά το Αεροδρόμιο είχε δυο αεροδιάδρομους, ο κύριος που ήταν 3 χιλιόμετρα μάκρους και εφοδιασμένος με Σύστημα Προσγείωσης (ILS). Υπήρχε επίσης ένας σταθμός VO DME αλλά δεν υπήρχε ραντάρ. Κάποιος έπρεπε να ακολουθεί καθιερωμένες τεχνικές. Ο δεύτερος αεροδιάδρομος εχρησιμοποιείτο για μικρά αεροσκάφη. Οι Κυπριακές Αερογραμμές είχαν ένα σταθμό σέρβις σε ένα υπόστεγο δυτικά του Κτιρίου.

Έτσι θυμάμαι το Αεροδρόμιο Λευκωσίας. Νομίζω οι φωτογραφίες λύπης τα λένε όλα. Κοιτάξετε μόνο την κομψή αίθουσα επιβατών σχεδόν ανέπαφη για 30 χρόνια!!!
Απίστευτο. Φαίνεται σαν να και οι επιβάτες μόλις την εγκατέλειψαν...

Δεν υπάρχει αμφιβολία το Διεθνές Αεροδρόμιο της Λευκωσίας είχε μεγάλη επίδραση στο ξεκίνημα της καριέρας μου ως πιλότου. Ήταν εκεί που μπολιάστηκα με τη ψώρα του πιλοταρίσματος. Σήμερα, πετώντας από και προς την Κύπρο, του στέλνω ένα φιλικό χαιρετισμό με το κούνημα του χεριού. Μπορείς το δεις καθαρά εάν γνωρίζεις που να κοιτάξεις. Ότι απομένει είναι οι ωραίες αναμνήσεις...
Captain Emre Unel

View : The Nicosia International Airport

CYPRUS AIRWAYS
B737NG TRE

Gibraltar

The Rock

When you first see the Rock of Gibraltar, whether it is from the air, from the sea or from either the Costa del Sol or the western end of the Bay, it is impressive.

The Rock of Gibraltar is situated at the southern tip of Spain, standing guard over the strait of Gibraltar which divides Europe and Africa. This strategic position has made it the target of endless attacks.

Gibraltar has its legendary beginnings in Greek mythology as one of the Pillars of Hercules, pushed away from Mount Acho in Morocco by the fabled strength of Hercules to mark the end of the Mediterranean and the comforting limits of the world as they knew it.

The name of the territory is derived from the Arabic name Jabal Tariq, meaning "mountain of Tariq" or from Giber Tariq, meaning "rock of Tariq.

The Rock has been a British colony since 1704 (the only territory in Europe which is still a colony) at the conclusion of the Wars of the Spanish Succession (along with Minorca and much of what is now Canada) and has remained a British Crown Colony since despite many Spanish attempts to regain it.

Situated on a narrow promontory linked to the end of the Iberian Peninsula, the British colony of Gibraltar is dominated by the impressive limestone monolith, and covers an area of roughly two square miles (6 sq km). It is inhabited by around 30,000 people.

The town and its harbour take up the thin coastal strip to the west overlooking the Strait of Gibraltar and the Atlantic Ocean, while the steeper eastern side is made up of sheer cliffs dropping to little beaches on the Mediterranean Sea। The limestone cliffs are peppered with natural caves, as well as a maze of tunnels which were excavated as a defence system in the 18th century and are now open to tourists.

*

The upper parts of the sloping 1,400ft-high (426m) rock have been made into a nature reserve to protect the Rock's natural environment and Gibraltar's most famous residents, the Barbary Apes. These sociable characters are the only wild primates in Europe and have lived on The Rock for hundreds of years, charming tourists with their delightful antics and curious natures.

*

Όταν βλέπετε για πρώτη φορά τον Βράχο του Γιβραλτάρ, είτε από αέρος, είτε από τη θάλασσα ή από την ισπανική παραλία Costa del Sol ή τη δυτική άκρη του Κόλπου, είναι εντυπωσιακός.

*

Ο Bράχος του Γιβραλτάρ βρίσκεται στο νότιο άκρο της Ισπανίας και στέκεται ως φρουρός πάνω από το στενό του Γιβραλτάρ που χωρίζει την Ευρώπη και την Αφρική. Αυτή η στρατηγική θέση τον κατέστησε στόχο ατελείωτων επιθέσεων.

Ο θρύλος θέλει το Γιβραλτάρ σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ως μία από τις δυο Στύλες του Ηρακλή, την οποίαν έσπρωξε μακριά από το βουνό Άκχο στο Μαρόκο με τη μυθική δύναμη του Ηρακλή για να οριοθετήσει το τέλος της Μεσογείου και τα όρια του τότε γνωστού κόσμου.

*

Το όνομα Γιβραλτάρ προέρχεται από το Αραβικό Τζιμπαλ Ταρίκ που σημαίνει "βουνό του Ταρίκ" ή από το Τζιμπέρ Ταρίκ, που σημαίνει ο "βράχος του Ταρίκ".

Ο Βράχος είναι Βρετανική αποικία από το 1704 (η μοναδική αποικία στην Ευρώπη) μετά το τέλος των Πολέμων της Ισπανικής διαδοχής (μαζί με την Μαγιόρκα και πολλά ένα μεγάλο μέρος από τον σημερινό Καναδά). Από τότε παραμένει Αποικία του Βρετανικού Στέμματος, παρά τις πάμπολλες προσπάθειες των Ισπανών να τον ανακτήσουν.

*

Bρίσκεται σε ένα στενό ακρωτήρι στην άκρη της Ιβηρικής Χερσονήσου, η βρετανική αποικία του Γιβραλτάρ κυριαρχείται από το εντυπωσιακό μονολιθικό ασβεστόλιθο και καλύπτει μια έκταση περίπου δυο τετραγωνικών μιλίων (6 τετραγωνικά χιλιόμετρα).

Οι ασβεστολιθικοί γκρεμοί είναι κατάσπαρτοι με φυσικά σπήλαια καθώς και ένα λαβύρινθο από σήραγγες που είχαν ανασκαφεί ως αμυντικό οχυρωματικό σύστημα τον 18ο αιώνα και είναι τώρα ανοιχτό για τους τουρίστες.

Οι κορυφές του κεκλιμένου βράχου, ύψους1400 πόδια (426 μέτρα) έχουν κηρυχθεί προστατευόμενος βιότοπος για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των φημισμένων πιθήκων που κατοικούν εκεί.

Οι πίθηκοι αυτοί είναι οι μόνοι που ζουν στην Ευρώπη και ζουν στον Βράχο για εκατοντάδες χρόνια τώρα, γοητεύοντας τους τουρίστες.

Gibraltar

Chicago Meets Cyprus

By Kim Poulin

Blogging--we could argue forever about the plusses and minuses of this new media craze. I am new to this whole world, deciding in late November of 2007 that maybe I should start one as a personal place to figure out where I needed to go professionally. In mid-December, out of the blue mind you, I was hired to write a daily post at The Paris Traveler. My role there is to give readers tips on travel around the city, places to go to eat, museums and sites that you might not know about, shops that are great but unless you lived there, you wouldn't know about them. So in a way, this little blog was a means to an end but I'm not sure that I am complete yet. I think I am just at the starting line of the journey and can't wait to run the race!

The part of blogging that I love is connecting with people from all around the world that you would never get a chance to meet if it weren't for the internet. And you may never get to actually meet them in person, but there is a bond somehow through cyber space and friendships blossom.

One such friendship for me is with a gentleman named Philip or Philas as he is called in his home of Cyprus। He happened to stumble on my post the other day about Spain, liked it, contacted me asking if he could use it or part of it on his blog and voila, a friendship born. Today I am linking to his site as he has some wonderful photos and information to share about his country that, honestly, if I don't get there someday, shame on me!!

This particular post is The Mosaics of Paphos on Cyprus:

These beautifully preserved mosaics are the floors of ancient Roman villas owned by those who governed Cyprus 2000 years ago, dating from the third to fifth century A.D. Mostly, they depict stories from Greek mythology and are made from tiny glass pieces called "tesserae" that where puzzled together by artisans of great skill. I had dinner several months ago with a woman who had just completed a week long course in Venice learning this very same craft. If you have ever been to Venice and visited Saint Mark's Cathedral then you have been introduced to some of the most beautiful mosaic work anywhere. The interior of this particular church is breathtaking.

You really must go visit Philas' blog taxidiaris which in Greek means "person who loves traveling". He gives much detail regarding the photos you see here and you can search his blog and be amazed at all the magnificent places he has been.

I too would have to call myself a taxidiaris!!

Posted by Kim Poulin

http://www.parisetcie.blogspot.com/

Όταν το Σικάγο συναντά την Κύπρο

Της Kim Poulin

Μπορούμε να συζητούμε ασταμάτητα για τα υπέρ και τα κατά, της νέας αυτής μανίας του blogging στο διαδίκτυο. Είμαι καθ’ ολοκληρία νέα σ’ αυτόν τον νέο κόσμο. Αποφάσισα μόλις στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου, ότι ίσως θα έπρεπε ν’ αρχίσω μια ιστοσελίδα, ως ένα προσωπικό χώρο, για να σχηματίσω άποψη, στο που χρειάζεται να βαδίσω επαγγελματικά. Στα μέσα του Δεκέμβρη, ξαφνικά, προσελήφθηκα για να γράφω καθημερινά ένα άρθρο στην ιστοσελίδα «The Paris Traveler». Ο ρόλος μου εκεί είναι να δίνω στους αναγνώστες ταξιδιωτικές πληροφορίες για την πόλη του Παρισιού, χώρους για φαγητό, μουσεία και αξιοθέατα που ίσως δεν γνωρίζετε, καταστήματα τα οποία είναι ωραία, αλλά αν δεν ζεις εκεί, δεν τα γνωρίζεις. Έτσι, κατά κάποιο τρόπο, αυτή η μικρή προσωπική μου ιστοσελίδα βρέθηκε στο τέλος της, πριν καλά καλά αρχίσει. Αλλά δεν είμαι σίγουρη εντελώς ακόμη. Νομίζω ότι είμαι στην αφετηρία του ταξιδιού και δεν μπορώ να περιμένω άλλο να τρέξω την κούρσα!

Εκείνο που μου αρέσει από το blogging, είναι η δυνατότητα σύνδεσης με ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, με τους οποίους δεν θα είχες ίσως ποτέ την ευκαιρία να το κάνεις, αν δεν ήταν το διαδίκτυο. Ίσως και ποτέ να μην συναντηθείς μαζί τους προσωπικά, αλλά, δημιουργείται ένας δεσμός και ανθεί η φιλία.

Μια τέτοια φιλία για μένα είναι με τον κύριο Φίλιππο ή Φοίβο όπως ονομάζεται στην πατρίδα του Κύπρο. Έτυχε να σκοντάψει στην ιστοσελίδα μου πριν λίγες μέρες για κάτι που έγραψα για την Ισπανία. Του άρεσε, επικοινώνησε μαζί μου και μου ζήτησε αν μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για τη δική του ιστοσελίδα. Και να, γεννήθηκε μια φιλία. Σήμερα, είμαι συνδεδεμένη με την ιστοσελίδα του, η οποία έχει υπέροχες φωτογραφίες και
πληροφορίες για την πατρίδα του, και πραγματικά νιώθω ότι θα είναι κρίμα εάν δεν πάω μια μέρα στην Κύπρο!!

Το συγκεκριμένο κείμενο είναι «Τα μωσαϊκά της Πάφους στην Κύπρο»:

Αυτά τα όμορφα διατηρημένα ψηφιδωτά αποτελούν τα δάπεδα παλιών Ρωμαϊκών αρχοντικών, που ανήκαν σ’ αυτούς που κυβέρνησαν την Κύπρο πριν 2000 χρόνια, πίσω στον 3ο και 5ο αιώνα π.Χ. Τα περισσότερα, απεικονίζουν ιστορίες από την Ελληνική μυθολογία και είναι κατασκευασμένα από μικρά κομμάτια γιαλιού τα επιλεγόνα «tessarae» τα οποία τοποθετούνταν με μεγάλη μαεστρία από εξαίρετους τεχνίτες. Πριν μήνες δείπνησα με μια κυρία που μόλις είχε συμπληρώσει μια βδομάδα εξάσκησης σ’ αυτή την τέχνη στη Βενετία της Ιταλίας. Εάν κάποτε βρεθείτε εκεί, επισκεφθείτε τον καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου, για να δείτε τα θαυμάσια μωσαϊκά του, μερικά κομμάτια από τα καλύτερα στον κόσμο. Ιδιαίτερα ο εσωτερικός διάκοσμος του ναού αυτού σ’ αφήνει άφωνο.

Πραγματικά, πρέπει να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του Φοίβου με το όνομα ‘ταξιδιάρης’ που στα Ελληνικά σημαίνει ‘το άτομο που αγαπά τα ταξίδια’. Περιγράφει με λεπτομέρεια τις φωτογραφίες που βλέπετε εδώ. Μπορείτε επίσης, να ψάξετε στην ιστοσελίδα του και θα εκπλαγείτε με τους τόσο ωραίους τόπους που έχει πάει.

Πρέπει επίσης κι εγώ να αποκαλώ τον εαυτό μου ταξιδιάρη!!

Η ιστοσελίδα της Kim Poulin που φιλοξενεί το πιο πάνω κείμενο είναι :

।parisetcie.blogspot.com/">http://www।parisetcie.blogspot.com/

Old Melbourne Gaol - Australia

Museum and Cultural Centre

Melbourne Gaol (more commonly known as The Old Melbourne Gaol) is located in Russell Street, Melbourne, Victoria, Australia, next to the old City Police Station and City Courts buildings. It consists of a bluestone building and courtyard.

The Old Melbourne Gaol is one of Melbourne's best historical places and truly worth a visit. Between 1842 and its closure in 1929 the gaol (jail) was the scene of 135 hangings.
The Old Melbourne Gaol was the first extensive gaol complex in Victoria. The building was a model prison and based on the current prison reform theories of the day. In April 1899 lights were installed for the first time in all cells, the monotony of the cells being very much relieved by lights.

The main cell-block contained 12 cells (including two for female prisoners. The cells (apart from two of a larger size), each with cement floors and a galvanised roof. The compound also contained a solitary confinement cell, mess-hall, kitchen, meeting-room and officer's residence.

The complex has had many uses since it was built in 1878: gaol, maternity hospital, lock hospital for the insane, Prisoner of War detention centre, Institute for Girls and now museum.

In August 1930 the former gaol at Hay was again proclaimed as a public prison, applicable from 9 September 1930. For a short time it was used as a military prison during the Second World War, as well as a temporary hospital by the military authorities.

Later it was used as a storage facility for the Victoria Police Force whose headquarters were nearby. In February 1961 it was re-established as a maximum security institution for girls.
In 1972, the Gaol was reopened in its current role as a public museum.

The Old Melbourne Gaol is Victoria's oldest surviving penal establishment. The building is currently a museum drawing thousands of tourists annually. The Gaol is open every day, 9:30 am – 5:00 pm, and special candlelight night tours can also be arranged.

It currently exhibits 19th century gaol life, including the death masks and memorabilia of some of Melbourne's most notorious criminals, including the death mask of notorious bushranger Ned Kelly, who was executed in 1880.

The tour guides delight in telling stories of ghosts, or photos being taken containing ‘ectoplasm’ and the cells are small and quite scary. The Old Melbourne Gaol also has a court house where one woman was sentenced to being hanged - the first woman to ever be hanged at the Old Melbourne Gaol.

A diverse collection of artefacts showcasing the history of Hay is displayed in the buildings and ground of the old Hay Gaol.

Οι πρώτες φυλακές της Μελβούρνης

Του Φοίβου Νικολαΐδη

Η όμορφη Μελβούρνη στη μακρινή Αυστραλία είναι μία σύγχρονη μεγαλούπολη που διατηρεί όμως το βικτωριανό της κέντρο, γεμάτο καλοσχεδιασμένα ιστορικά κτίρια.

Ένα από τα παλιά αυτά ιστορικά κτίρια είναι και οι φυλακές της Μελβούρνης που χτίστηκαν τον 19ο αιώνα από ηφαιστειογενή πέτρα και πραγματικά, αξίζει τον κόπο να το επισκεφθεί κανείς. Σταμάτησε να λειτουργεί ως φυλακή το 1929 και στεγάζει σήμερα μουσείο της πρώιμης ιστορίας της Αυστραλίας, αποτελώντας ένα από τα μνημεία και αξιοθέατα της πόλης.

Γνωστές οι φυλακές ως "The Old Melbourne Gaol" βρίσκονται στην καρδιά της πόλης, κοντά στον παλιό αστυνομικό σταθμό και τα παλιά δικαστήρια.

Όταν κτίστηκε ήταν μια σύγχρονη φυλακή για την εποχή της, που ο σχεδιασμός της βασίστηκε στις τρέχουσες αντιλήψεις περί σωφρονιστικών καταστημάτων, έχοντας από το 1899 ηλεκτρικό φως.

Αν και κτισμένη με τις σύγχρονες αντιλήψεις της εποχής, τα μικρά ημισκοτεινά, παγωμένα κελιά με τα μικρά παράθυρα και τις βαρετές πόρτες, το τσιμεντένιο δάπεδο και οι στενοί διάδρομοι καταδεικνύουν τις απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες εκρατούντο οι κατάδικοι.

Χτίστηκε σε διάφορα στάδια από το 1779-80 και λειτούργησε έως το 1929. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας της έχει συνδεθεί με 136 εκτελέσεις βαρυποινιτών, ανδρών και γυναικών.

Είναι τόσο αυστηρό το αρχιτεκτονικό του σχέδιο, αλλά και η μουντή εσωτερική διαρρύθμιση, που σε παραπέμπει αμέσως σε παλιές ιστορικές πια εποχές, όπου η αυστηρότητα των κανόνων, η ποινή και η τιμωρία ήταν το απόλυτο ζητούμενο. Όπου το σωφρονιστικό σύστημα σκοπό είχε να τιμωρήσει παραδειγματικά και όχι να διορθώσει ανθρώπινες συμπεριφορές.

Προχωρώντας στο εσωτερικό της φυλακής φτάνουμε στον «διάδρομος του θανάτου». Δίπλα, τα κελιά των θανατοποινιτών με τις βαριές πόρτες των κελιών όπου «φιλοξενούνταν» οι μελλοθάνατοι. Με ένα σφίξιμο στην καρδιά φτάνουμε στο σημείο όπου πραγματοποιήθηκαν οι εκτελέσεις. Βλέπουμε την αγχόνη να εκτίθεται σαν «έργο τέχνης». Είναι η αγχόνη αυτή που χρησιμοποιήθηκε για τον ληστή και λαϊκό ήρωα, κάτι σαν Ρόμπιντ Χουτ, Νεντ Κέλι, το 1880. Ο τεχνητός σήμερα «διάκοσμος» και χαμηλός φωτισμός είναι αρκετός για να φωτίσει το μέγεθος της εξαθλίωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας... Φυσικά, δεν ξέρω πόσο άλλαξαν τα πράγματα από τότε...

Κατά καιρούς και σε διάφορες περιστάσεις, οι φυλακές αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως σωφρονιστικό κατάστημα, νοσοκομείο, κρατητήριο, άσυλο, αποθήκη της αστυνομίας, και ίδρυμα για ανήλικα κορίτσια μέχρι το 1972.

Είναι οι παλαιότερες που διατηρούνται στην Αυστραλία και σήμερα είναι μουσείο. Ανοικτό κάθε μέρα από τις 9:30 μέχρι τις 5:00 το απόγευμα προσελκύει το ενδιαφέρον πολλών επισκεπτών.

Μεταξύ άλλων παρουσιάζει την ιστορία των φυλακών και του σωφρονιστικού συστήματος της εποχής και εκθέτει τα διάφορα ‘ενθυμήματα’ όπως μάσκες απαγχονισμού, αγχόνες, εργαλεία απαγχονισμού, βασανισμού κ.ά.

Ο ξάδελφος Δώρος Κυριακίδης που ζει στη Μελβούρνη και εκτελεί χρέη ‘ξεναγού’, μας εξηγεί ότι γίνονται και βραδινές ξεναγήσεις με πυρσούς και κεριά, για όσους ενδιαφέρονται να ζήσουν το πνεύμα της εποχής χωρίς ηλεκτρισμό। Φυσικά το αποφύγαμε, γιατί τα πνεύματα των νεκρών όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο Δώρος, πολλές φορές περιτριγυρίζουν τους βραδινούς περίεργους και με την ‘παρουσία’ τους μπορούν να τους ‘φυλακίσουν’ έστω για λίγο...

Απόδραση τώρα!

Βγαίνοντας στο προαύλιο της φυλακής αναπνέουμε κάπως καλύτερα. Νιώθουμε τουλάχιστον πιο άνετα, μέχρι που ο Δώρος μας σοκάρει, λέγοντας μας ότι κάτω από το δάπεδο που πατούσαμε, έχουν θαφτεί οι σωροί ανθρώπων, που εκτελέστηκαν ή πέθαναν μέσα στη φυλακή και «δεν άξιζαν κανένα είδος τάφου’! Ένιωσα, τότε, ότι έπρεπε να ‘αποδράσω’ αμέσως από τις φυλακές αυτές και τον περιβάλλοντα χώρο...

Έτσι, κάπου εδώ, σ’ αυτό το παράξενο για μένα σκηνικό και με ανάμεικτα συναισθήματα τελείωσε απότομα η σύντομη ξενάγηση μας.

Τι άλλο εξάλλου να περιγράψει κανείς σε μια φυλακή...

Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω ή μάλλον να φανταστώ, τι είδους μηχάνημα βασανισμού των κρατουμένων ήταν αυτό που εκτίθεται στο Μουσείο...

Φοίβος Νικολαΐδης

The Old Melbourne Gaol